“O retorno” de Bernhard Schlink


Ao longo do mes de maio estaremos lendo e comentando “O retorno” de Bernhard Schlink.

Ata o 16 de maio comentaremos a 1ª, 2ª e 3ª parte e do 17 ao 31 de maio comentaremos a 4ª e 5ª parte.

Este libro de Bernhard Schlink é o máis longo dos lidos polo de agora neste blogue, é un libro que se lee a pequenos grolos. O retorno de Ulises a Ítaca, o retorno dun soldado alemán ao seu fogar, o retorno agardado dun pai, o retorno do protagonista dunha novela, … O retorno é unha boa historia, capaz de inducirnos a unha reflexión sobre moitos aspectos do ser humano.

 Nos anos posteriores á Segunda Guerra Mundial existiu un xénero de novelas populares que imaxinaban as diferentes formas do retorno dos soldados do frente ou dos campos de prisioneiros. En “O retorno” cóntasenos a historia de de Peter Debauer, cuxos avós traballan como correctores para unha colección de literatura popular. O rapaz debuxa e fai os deberes no dorso dos folios corrixidos, e un día dá en ler unha das historias. Intrigado, descobre na narración incompleta dun prisioneiro de guerra alemán retido en Siberia, detalles que se relacionan estrañamente coa súa propia vida.

A través dunha voz en primera persona, Schlink  profunda nos conflitos inherentes ao comportamento humano, os totalitarismos e as visións, non sempre morais, do mundo.

Todo “regreso” refírese sempre a dúas accions: a de deixar un lugar  e a de logo volver ao mesmo. Os nosos “Ulises” á volta das súas odiseas, terminan sempre recuperando algo máis do que deixaron atrás, o amor das súas “Penélopes”, o trono dos seus reinos e a experiencia de xa non ser os mesmos so polo feito de animarse a percorrer o difícil camiño de volver a casa.

Ítaca (C. Kavafis)

Cando comeces a túa viaxe a Ítaca 
pide que o camiño sexa longo, 
pleno de aventuras, pleno de experiencias. 
Aos Lestrigóns e aos Cíclopes, 
ao irado Poseidón non temas: 
nunca atoparás criaturas tales na túa ruta 
se mantés o pensamento elevado, se unha 
selecta emoción o teu corpo e espírito ilumina. 
Aos Lestrigóns e aos Cíclopes, 
ao feroz Poseidón non acharás. 
Non, se non é a túa alma a que os alberga; 
non, se non é ela a que chos mostra. 
Pide que o camiño sexa longo. 
Que sexan moitas as mañás de estío 
que –con que pracer e ledicia!- 
te conduzan a portos nunca vistos; 
detente ante os mercados fenicios 
e adquire as mellores mercancías, 
madreperlas, corais, ámbar e ébano, 
e toda sorte de perfumes sensuais, 
tanta variedade deles como atopes; 
vai a moitas cidades de Exipto 
e aprende canto poidas dos seus sabios. 
E leva sempre Ítaca na túa mente. 
ela é a túa meta, o teu destino. 
Mais non apresures nunca a túa viaxe. 
É mellor que dure moitos anos 
e recales na illa sendo vello, 
rico de canto acadaches no camiño, 
sen agardar que Ítaca te enriqueza. 
Ítaca xa che deu tan fermosa viaxe. 
Sen ela, nunca emprenderías o camiño. 
Que máis pode ofrecerche? 
E se a atopas pobre, non é que Ítaca te enganase. 
Sabio como serás e con tanta experiencia 
ben comprenderás o significado das Ítacas.

 *****************************************************

Bernhard Schlink (Bielefeld, 1944) é avogado e un dos actuais escritores alemáns de maior prestixio. A súa carreira como escritor comezou con novelas policiais protagonizadas por un personaxe chamado Selbs (xogo de palabras con Eu Mesmo); a súa primeira novela titulouse Auto-castigo; a seguinte, O nó gordiano, gañou o premio Glauser en 1989. En 1995 publicou O lector (Der Vorleser), novela parcialmente autobiográfica. O libro converteuse nun bestseller en Alemania, foi traducido a 39 idiomas e foi levado ao cine. Os seus seguintes títulos, Amores en fuga e O retorno, confirmaron o seu talento.

Advertisements

About falemosdelecturas

Contáctanos en falemosdelecturas@gmail.com
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

8 Responses to “O retorno” de Bernhard Schlink

  1. sentenced wheels di:

    este libro leuse no club da biblioteca anxel casal. agora mesmo non lembro moi ben o contido do libro pero sei que non o rematei. ten unha trama un tanto enrevesada e unha estrutura moi desigual.

    agora mesmo ando liado con outras lecturas pero aínda así agardo os vosos comentarios.

  2. Anxo di:

    Ola, onte rematei coa primeira parte, gustoume especialmente, gustame como conta as cousas e as cousas que conta, chamoume a atención:
    – Na páxina 9, a independencia do neno a esa idade ao viaxar en tren “non precisaba de ninguén nin tiña que escoitar a ninguén”.
    – Na páxina 24, “Daquela non se sabía o que era a depresión” e agora non se sabe o que é vivir sen depresión 😉
    – Cando vexo nun texto dun escritor non galego a palabra “morriña” me produce extrañeza, pensaba que era algo propio dos galegos, pero vexo que non, que é un sentimento máis ou menos universal dos que deixan a súa terra.
    – Na páxina 25 non me cadra moito o avó xubilándose aos 55 anos, despois se fixo editor dun xornal uns anos, e ao deixar o xornal empezou coa redacción de “Novelas para o bo lecer”, non me cadra que aos máis ou menos 60 anos -coa esperanza de vida naqueles anos- empezara con esa colección.
    – Na páxina 38 menciona o poema “John Maynard” de Theodor Fontane, representante do realismo alemán do século XIX, busquei en internet e atopei esta traducción ao ingles (http://johnmaynard.net/maynard.html), non atopei en galego nin en castelán
    “Who is John Maynard?”
    “John Maynard was our helmsman true.
    To solid land he carried us through.
    He saved our lives, our noble king.
    He died for us; his praise we sing.
    John Maynard.”
    From Detroit to Buffalo
    As mist sprays her bow like flakes of snow
    Over Lake Erie the “Swallow” takes flight
    And every heart is joyful and light.
    In the dusk, the passengers all
    Can already make out the dim landfall,
    And approaching John Maynard, their hearts free of care,
    They ask of their helmsman, “Are we almost there?”
    He looks around and toward the shore:
    ” Still 30 minutes…. a half hour more.”
    All hearts are happy, all hearts are light —
    Then out of the hold comes a cry of fright.
    ” Fire!” it is, that terrified shout.
    From the cabin and hatch black smoke pours out.
    Smoke, then fire and flames aglow,
    And still 20 minutes to Buffalo.
    And the passengers, in a colorful crowd
    Stand pressed together on the bow.
    Up on the bow there is still air and light
    But the smoke at the helm forms a thick, dark night.
    ” Where are we? Where?” the men must know,
    And still 15 minutes to Buffalo. —
    The wind grows strong but the smoke cloud stays.
    To the helm the captain turns his gaze.
    The helmsman is hidden by the raging fires
    But through the bullhorn the captain enquires:
    ” Still there, John Maynard?”
    ” Yes, sir. I am.”
    ” Onto the beach! Into the surf!”
    ” Yes, sir. That’s my plan.”
    And the people cry: “Hold on! Hallo!”
    And still 10 minutes to Buffalo.–
    “Still there, John Maynard?” And the answer is clear,
    Though with dying voice: “Yes, sir. I’m still here.”
    And in the surf, rocks, obstacles afloat,
    Into their midst he plunges the boat.
    To be saved, it’s the only way to go.
    Salvation: the shores of Buffalo!
    The fire is out. The ship’s run aground.
    All are saved. Only one can’t be found.
    The bells ring out, their notes all fly
    From churches and chapels to heaven on high.
    The city is still but for funeral bells.
    For one service only the sad sound swells:
    In the procession ten thousand go by,
    Or maybe more — and not one dry eye.
    With layers of flowers the grave they soften.
    Under more flowers they bury the coffin.
    With golden script in marble stone
    The city has its tribute shown:
    “Here lies John Maynard! In smoke and fire
    He held fast to the wheel; he did not tire.
    He saved our lives, our noble king.
    He died for us; his praise we sing.
    John Maynard!”
    ************************
    Buscando o poema atopei unha cita moi boa de Theodor Fontane: “Os libros teñen o seu orgullo: cando se prestan, non volven nunca”.
    – Que boa idea da avoa para introducir na poesía ao neto!.
    – Na páxina 56 mencionase o cadro de Stückelberg “Nena con lagarto”, se o queres ver podes mirar este enlace http://www.reprodart.com/a/stueckelberg-ernst/the-girl-with-the-lizard.html , danme ganas de conseguir unha reproducción e poñela sobre a miña cama 😉
    – Extrañoume a lucided dos avós preparándose para a morte, quedándose so co imprescindible (último capítulo da 1ª parte), normalmente pasa ao contrario, non queremos desprendernos de nada e acumular máis.
    – Extrañoume que sendo un libro relativamente longo teña os capítulos tan curtos, pero non me disgusta ir grolo a grolo 😉
    Saúdos
    Anxo

  3. Laura di:

    Ola! Todavía non me fixen con este libro. Tentarei facelo canto antes e permanezo atenta aos vosos comentarios

  4. Anxo di:

    Ola, na páxina 141 cando Peter queda na casa o fin de semana está escoitando a Arvo Pärt, escoitei esto del http://www.youtube.com/watch?v=QtFPdBUl7XQ encantoume! e axudoume a ubicarme no piso de Peter ese fin de semana.
    Saúdos

  5. Anxo di:

    Onte rematei de ler a 3ª parte. Sigo disfrutando moito desta lectura, e do lido ultimamente me chamou a atención:
    Na páxina 111 a solución do conflito entre afección e deber que lle dou a nai de Peter “facéndome cumprir o deber con afección”.
    Na páxina 143 curiosa a loita de Bárbara consigo mesma para non ser como os demáis.
    Na páxina 156 me estrañou que Peter rachara a carta de Bárbara sen lela primeiro, non entendo como se pode facer iso, pero eu non vivín o que viviu Peter. Me imaxino que na 4ª e 5ª parte volverá a aparecer Bárbara na vida de Peter.
    Nunca escoitara o que pon na páxina 156 “se chora por un amor durante tanto tempo como durou ese amor”, e ten a súa lóxica, pero no caso dos choros e dos amores a lóxica non é o que máis domina.
    Gustoume especialmente o capítulo 3 da 3ª parte sobre a tristeza/dor de deixarse unha parella.
    Contra o final da 3ª parte o distinto xeito de sentir a guerra de Peter que quere saber todo e non viviu a guerra, en cambio a nai que viviu a guerra non quere contar sobre ela, prefire non volver aos horrores vividos.

  6. sentenced wheels di:

    ben, parece anxo é o unico a comentar o libro. queria agardar por mais opinions porque a min o libro se me fixo moi desigual e, sobre todo, moi aburrido. esa foi a causa de por que non o rematei. habia pouco que lera El lector e pensaba que este libro ía estar a altura do outor, pero “ni por los forros”. a trama páreceme moi interesante, aínda que un pouco enguedellada, pero o desenvolvemento xeral da obra resúltame moi deficitario: demaisadas cousas na mesma ensalada e ao final non sabes se é ensalada ou menestra de verduras.

    é ceto que o libro ten parágrafos moi interesantes pero outros acaban por arruinar a trama. Eu quixen facer un paralelismo coa guerra civil española e o que supuxo ter algun familiar morto o preso e o secredo que había que gardar para non comprometer o resto da familia, pero no club de anxel casal alguen tivera un tio-avó preso e non por iso se gardou o secreto nin había ningún misterio. Ben, cada un conta a feira…

    por certo, escoite o link de arvo part e me gustou realmente. penso que xa o coñecia, pero aló, no máis fondo da memoria.

  7. Anxo di:

    Ola, rematei co libro, das partes 4ª e 5ª chamáronme a atención:
    – O fragmento “vivir cara a fora e vivir cara dentro: todo se encontraba e unía, o mundo completárase, xa era redondo, e eu estaba no medio del cun vaso de viño” (pax. 244).
    – A frase Marx que aparece na páxina 245 “os filósfos interpretan a realidade de maneiras distintas, pero do que se trata é de cambiala”.
    – A reacción de Bárbara ao enfadarse, nunca vin esa variante, teño visto e usado a acción contraria “non bateu a porta, senón que a deixou aberta, coma se lle deixase a nosa casa ao vento para que fixese con ela o que quixese, o vento que entraría, que traería chuvia, neve, po e follas: entregaba o noso fogar á decadencia”.
    Na páxina 326 mencionanse os poemas de Gernhardt, buscando atopei este poema del sobre a guerra e a poesía:

    Pregunta
    Se puede después de dos guerras perdidas
    Después de batallas sangrientas, victorias horrorosas,
    Después de todos los crímenes, de todas las ejecuciones,
    Se puede aún después de estos tiempos, ¿hacer poesía?
    La respuesta sólo puede ser la siguiente:
    ¡Tres veces no!
    Robert Gernhardt (1974)

    O dificil que é atopar o estado que conseguiu Peter ao ir a Nova York de estar cheo de enerxía(páxina 337).
    O que menos me gustou do libro foi a parte do seminario que hai contra o final do libro, non lle vin moio xeito.
    E o libro pareceume máis ben a búsqueda que o retorno, vin no libro a Peter buscándose a si mesmo e buscando os seus orixes máis que retornando.

    Sentenced wheels: non lin o lector (si vin a película) polo que non poido comparar, pero disfrutei lendo O retorno, vivindo a vida de Peter, non me resultou aburrido.
    Saúdos

  8. Anxo di:

    Despois de rematar co libro quedei cavilando na morte dos avós de Peter, e me quedou a dúbida senón sería un suicido provocado, é dicir, que eles provocaron o accidente para morrer.
    Tamén me resultou curioso -pasouseme de comentalo anteriormente- o comentario de ir contra a natureza cando lle das comida aos patos ao procurar que todos coman, me imaxino que todos o temos feito, eu polo mnenos teño ese recordo de cando era neno.
    Saúdos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s