Todo un luxo


Aquí estamos de novo. Veño de escribir esta entrada por terceira vez, así que perdoade arestora que non sexa tan satisfactoria. Os erros de andar fuchicando cando non se coñecen ben os medios…

Hoxe imos comentar a segunda parte do libro, tal como vos propuxeramos a principios de mes. Pero antes de seguir temos que agradecer a presenza de Fran Alonso. Estamos tan abraiados, agradecidos e emocionados, que resulta difícil atopar as palabras precisas para comunicarlle o noso alento. Que Fran estea aí, contestando e solucionando cada unha das nosas dúbidas, enriquecendo a nosa lectura, é un luxo que converte este club de lectura en algo inusual e en todo un referente. Moitísimas grazas, Fran.

Vimos de ler novas historias: “Comunidade literaria”, “Vacacións”, “Ninguén” e “O edificio Benestar Social”. Que opinión vos merecen? Cal vos gusta máis? Está respondendo o libro ás vosas expectativas? Seguen sendo os “hoax” unha molestia ou credes que son necesarios tal como nos explicou Fran nos comentarios da entrada anterior?
Xa chegastes a descubrir o porqué do título do libro. Pensades que está ben escollido?
Está o autor retratando ben a nosa sociedade?
Estas e moitas preguntas máis, nos comentarios. Agardámosvos!

Advertisements

About falemosdelecturas

Contáctanos en falemosdelecturas@gmail.com
Estas entrada foi publicada en Sobre as lecturas, Xaneiro-Ninguén coas etiquetas , . Ligazón permanente.

28 Responses to Todo un luxo

  1. Ola. A min estame gustando moito o libro, pero como en todo libro de “relatos” hai uns que me gustan máis ca outros. Por exemplo, o de “Ninguén”, xusto o que dá título ao libro, é o que menos me gustou: paréceme máis fóra de lugar porque é como máis estrambótico ou fantasioso. De onde sae ese SMS que recibe? Que ocorre nesa casa que deixa de estar habitada? Creo que non o entendín.
    Encantoume “O edificio Benestar Social”: a concatenación dos veciños, a inxustiza na que se vive, o realismo de cada unha das microhistorias que encerra…
    O de “Comunidade literaria” fíxome moita grazas porque é moi real: esa admiración da lectora polo escritor e polo crítico, como seres que son quen de facer algo que ela non, esa sensibilidade que se presume neles e que non é tal, a vaidade da que fan gala os dous personaxes… Algúns escritores e críticos deberían reflexionar ante este espello.
    En canton ao protagonista de “Vacacións”, que me caeu fatal nun principio, pero que demostra a súa soidade e a súa incapicade de relacionarse coas súas bágoas, chamáronme a atención moitas cousas: creo que Fran Alonso describe moi ben esa necesidade tecnolóxica que nos creamos e chamoume a atención que nin sequera para fotografar se baixase do coche. E unha pregunta directa para Fran: hai algún porqué dos campanarios? Se eu fose psicóloga seguro que sabería a resposta… Non sei, chamoume a atención.
    E grazas, Fran, por estar aí. Es unha pasada.

    • Ola Gracia:
      Como é lóxico, a nosa personalidade, a nosa concepción da literatura e os nosos gustos persoais fan que nos inclinemos máis por determinados relatos en calquera libro. Ás veces les un libro enteiro do que só che gusta un ou dous, e ás veces gústanche todos pero con distinto nivel de preferencia.
      «Ninguén» é unha historia, tes razón, que entra no ámbito da fantasía. Pero, nese sentido, conecta con «Home Vello e Muller Vella», aínda sendo tan distintos ambos os dous. Para min é un relato conceptualmente importante dentro do libro, porque é metafórico. É un relato que conecta directamente cun poema do meu último libro (Transición) e cun poema que leva o mesmo título (Ninguén). Creo xa citei anteriormente que, ademais, me evoca un poema de Ferrín.
      A primeira vez que explorei literariamente unha situación semellante foi nun relato de literatura infantil, publicado en 2001, na antoloxía «Contos para levar no peto». Ese relato, por certo, sairá publicado (espero que pronto) nun libro inédito que se titula «Contos estraños« (aínda que se cadra teño que cambiarlle o título, porque acaba de aparecer unha editorial que se chama así). Como xurdiu a idea? Pois foi naquel momento, hai máis de dez anos, cun pesadelo que tiven pola noite. Eu, por certo, eu case nunca lembro o que soño. No pesadelo, eu saía á rúa, e alí perseguíame un can; refuxiábame no portal do meu edificio, e finalmente volver a subir á miña casa porque o can no se separaba do portal. Pero ao subir as escaleiras, non atopaba a miña vivenda: xa non estaba alí. Creo que é unha situación angustiosa e de enorme soidade.
      En «Ninguén», actúa como metáfora da soidade, do individualismo que nos leva a illarnos dun entorno que, se cadra un día, de súpeto, precisamos.
      Con respecto ao SMS, na miña opinión.. que importa de onde sae? O importante é a situación que crea. E non saber de onde sae engádelle maior poder enigmático á narración.
      «O edificio Benestar Social» está directamente inspirado, e dígoo con absoluto recoñecemento, ás viñetas de «13, Rue del percebe», de Francisco Ibáñez, que eu lía con devoción na contrapáxina de Mortadelo e Filemón cando era neno.
      Aínda que é un percorrido lóxico a través da veciñanza, sobre todo nun libro coma este, se non existise a miña paixón anterior por aquelas viñetas, seguramente tampouco existiría esa historia que, por outra parte, é a máis social do libro.
      E, finalmente, con respecto a «Vacacións», escribino porque me chaman moito a atención esas persoas que teñen unha verdadeira dependencia dos aparatos tecnolóxicos e que non son quen de vivir sen eles. Eu coñezo algunhas e creo que teñen un perfil persoal moi singular. En calquera caso, hoxe por hoxe, todos temos tamén algo diso, pero non nun grao tan extremo. Polo demais, creo que é un perfil humano construído por unha sociedade consumista.
      En canto ao dos campanarios, sinceramente, foi o primeiro que se me ocorreu (eu tiña un profesor de filosofía no Instituto Santa Irene que coleccionaba fotos dos ollos das vacas, por certo, ou iso nos dicía el).
      Creo que as persoas con ese perfíl tamén adoitan ser coleccionistas das cousas máis curiosas. Non hai ningunha razón máis.

  2. Laura di:

    Ola a todos!

    Hai dous relatos nesta segunda parte do libro que non vou esquecer. Estes son: Comunidade Literaria, e Ninguén.

    Comunidade Literaria, ou O Misterio da Santísima Trinidade Desvelado:

    Esto foi unha xoia inesperada para min, o meu favorito do libro. Por qué? Polo enfoque insólito, e porque é imposible dicir máis en menos páxinas. Calquera esperaría un divertido e dialéctico tira e afrouxa entre Don Escritor e Don Crítico, verdade? Pois Fran Alonso, facendo uso dunha intelixencia asombrosa indícanos (en dúas páxinas!!!) que estas perspectivas son tres caras da mesma moneda. Que para ser escritor, primeiro hai que ser lector, e despois crítico, e non ao contrario. Moito me gustou esa visión neutra e a aquí sí que non me enganas, Fran. Para escribir iso tes que telo vivido, sentido e reflexionado moito antes. Aquí sí que me deu a impresión de que estaba a ler a unha persoa, e a unha persoa intelixente, non a un simple creador. Parabéns por este relato. Queda ben claro non so que tes unha amplísima perspectiva de cada un dos roles, senón que coñeces ben os máis e o menos de cada un, e que sabes desenvolverte, e gustas de cada un deles, á perfección. Tes os pes sobre a terra, Fran.

    Ninguén:

    Esta narración é do máis puro terror. Espantoume e inquedoume. Non acabo de estar dacordo coa perspectiva de Gracia, que pregunta quén enviou a mensaxe. O certo é que para min, iso non importa, en ningún momento cheguei a plantearme iso. A mensaxe escribiuna Ninguén, ou Ninguén escribiu a mensaxe, qué máis ten. Foi esa conciencia de non hai Ninguén o que me arrepiou.
    Percibín a angustia do personaxe, que me contaxiaba máis a cada palabra que lía e medraba ao tempo que esa mancha de humidade, e logo a búsqueda…, e o baleiro. Pensaba, cómo non vai haber Ninguén no edificio enteiro? Non pode ser. Non pode ser! Alguén ten que haber, un porteiro ou algo. Busca ben, ho! …pero non. Escoitaba o sonido do timbre, a súa espera, e os seus pasos desesperados polas escaleiras abaixo e pensaba: meu Deus, pero cómo chegaches A Eso , inconsciente, ti en que mundo estabas? Aterrorizaríame atoparme nunha situación similar, pero eu mesma non acabo de entender ben por qué. Esta situación é perfectamente posible. Non é o feito de vivir só, senón o feito de vivir só nun edificio enteiro! Un edificio non é un sitio deseñado para que viva unha soa persoa nel. Un edificio en sí mesmo é unha monstruosidade de cemento chea de cables, e vigas, e cañerías, e ocos feísimos, (e seguramente tamén bichos) por dentro, que solo adquire sentido cando a xente o habita, porque a vida tapa e amansa esta realidade de hormigón. Se non hai vida, un edificio é un lugar abominable.

    Vacacións:

    Impotencia foi o que me transmitiu este relato. E tamén dependencia, e incapacidade para tomar decicións derivada desa dependencia. Aquí estamos ante un individuo que momentáneamente quere saír do seu marasmo , e non pode. É -somos-marionetas dependentes dunha banda magnética, dun satélite, e do petróleo. Sen chegar a un extremo tan desgarrador como o que o libro amosa, estou segura de que todos nós temos sentido algunha vez un tipo de desesperación similar cando o caixeiro non funciona, ou non hai cobertura, ou sen ir máis lonxe: cando non podemos acceder a internet cando a “necesitamos!”.
    Por unha banda, estou encantada de poder ter esta conversa a través de este blogue, é unha ocasión única e certamente gratificante, que só é posíbel grazas ás novas tecnoloxías. Pola outra, son partidaria e defensora a ultranza de +book e -face. Fran leva razón cando afirma que o mundo está cambiando a unha velocidade vertixinosa.

    O edificio Benestar Social:

    Un percorrido polas miserias da sociedade actual. Un retrato social ante todo. Unha rede de vidas vertixinosa. Non hai pausa entre unha e outra: son retales de tópicos. Non chego a fin de mes, vaia merda de traballo, eu sufro maltrato, …cago na vida!, qué vai ser destes rapaces o día de mañá… sabe dios. Toleei un pouco lendo este relato. É así como funciona a mente dun escritor?

    Por último, comparto o agradecemento expresado pola moderadora. É todo un luxo ter a Fran respostando de xeito persoal e pormenorizadamente aos nosos comentarios.

    • Ola Laura:

      “Comunidade Literaria” naceu, hai anos, vencellado ao proxecto de «Ninguén» e, ao tempo, para intentar explicar cal era a miña visión sobre a crítica literaria e sobre a case sempre difícil relación entre o escritor/a e o crítico/a. A lectora (máis abundante que o lector) é un contrapunto, allea ao conflito. É, digamos, a pureza, a inocencia, a espontaneidade; lonxe das vaidades, como di Gracia.
      Con respecto ao mundo do libro, é certo que o coñezo moi ben, pero non tanto por ser lector e escritor, senón porque en min se conxugan tres elementos que me dan unha visión privilexiada: teño formación filolóxica (son filólogo), procedo do xornalismo cultural, e, sobre todo, son escritor, editor e traballo activamente no ámbito do fomento da lectura. Moi especialmente estas tres últimas circunstancias proporciónanme olladas sobre o libro e a lectura, desde distintos puntos de vista, que se complementan e fortalecen.

      Con respecto a «Ninguén», tes toda a razón e gústame moito a túa apreciación: a mensaxe escribiuna Ninguén. Iso é. Tamén me gusta moito a reflexión que fas sobre o de vivir só ou soa nun edificio enteiro. Eu coñecín unha circunstancia semellante (xa a tiña esquecida!) hai 22 anos, máis ou menos, cando aluguei un piso nun edificio onde non había ningún outro veciño. Os ecos interiores do edificio eran arrepiantes. Todo era desacougante. Non sei se iso estaba no me inconsciente, pero non creo porque non lembraba semellante situación. Non me debeu afectar demasiado porque tampouco o lembrei á hora de escribir o libro. Pero tes razón, se non hai vida o edificio é un lugar abominable.

      Con respecto a Vacacións, xa comentei antes o tipo de persoas (e a verdade é que me inspirei nunha en concreto) que me empuxaron a escribilo. De todos os xeitos, tod@s somos cada vez máis dependentes. Na miña casa, cada vez que se vai a luz (e aquí sucede con frecuencia) fallan moitas cousas: o acceso á rede, loxicamente, a luz eléctrica, a calefacción, a auga quente, o teléfono fixo, porque está conectado á corrente; nin sequera podemos cociñar porque temos vitrocerámica (en fin, temos unha cámpig-gas para urxencias).

      Con respecto a “O edificio Benestar Social”, xa contei como xurdiu. A verdade é que é unha historia (unha historia de microhistorias) á que lle teño moito cariño. Durante os dez anos que vivín no barrio da Dobrada, en Vigo, observei esa realidade nas vivendas sociais do barrio. Talmente así. Efectivamente, é unha historia onde o factor social é fundamental.

      E non sei se a miña mente funciona así. Se cadra, si. En calquera caso, do que estou seguro é de que non hai un prototipo de escritor como non hai un prototipo de persoa. Cada escritor funciona mentalmente dun xeito distinto, escribe dun xeito distinto, planifica (ou non planifica) dun xeito distinto. Desde logo, escritor@s coñezo moit@s e cada un de nós ten o seu método. Eu son un tipo impulsivo, pouco metódico, e moi arrebatador en canto a ideas e proxectos. Entusiásmome facilmente cunha idea e sempre teño abertos simultaneamente sete ou oito proxectos (sete ou oito libros distintos que aínda non son libros). Pero, en calquera caso, na miña lista de espera hai máis de 30 proxectos. A maior parte, con absoluta seguridade, non verán nunca a luz (entre outras cousas, porque o meu tempo non dá para máis).

  3. lourenço di:

    Boas, antes de empezar con esta tanda de historias, quería sinalar que xa hai uns días que rematei o libro e desde aquela xa lin dous relatos de Stephan Zweig que me pasaron en pdf e empecei con Vive como Puedas, de Joaquín Berges (os inevitables agasallos de navidá). Con iso quería dicir que teño que volver a reler estes tres relatos pois xa os teño un pouco esquecidos. Non quero imaxinarme, entón, como van saír os comentarios dos tres últimos…

  4. Ola Lourenço. Supoño que o feito de dividir o libro en tres anacos é ás veces un hándicap, pero fixémolo así porque ás veces hai xente que comenta que non ten tanto tempo para a lectura. Non sabemos se é boa ou mala idea, é irmos experimentando e cambiando con respecto ao primeiro mes, máis nada. Eu tamén ando con outras lecturas, por iso só leo os capítulos indicados o día anterior.
    Moitas grazas, gran lector!

    • lourenço di:

      ola! persoalmente son partidario de dividir o libro para comentalo mais polo miudo. Pero a min este libro se me fixo escaso. acabeino en pouco máis dunha fin de semana estomballado no sofá e a calefacción posta a tope. Se Fran Alonso intercala hoax entre historia e historia eu prefirín intercalar cafés ou visitas ao baño.
      ao ser un libro de historias sen unha conexón aparente, eu estou a comentar cada historia de xeito separado.

  5. xabicuco di:

    Ando a buscar algún paralelismo entre o protagonista de Ninguén e o episodio do xigante Polifemo da Odisea, cando Ulises lle di que se chama Ninguén… Pero non din con ningún. Que mágoa! Como me gustaría ver esa conexión neste relato!

  6. lourenço di:

    Comunidade Literaria.

    O primeiro que chama a atención é o título. Estará relacionado coa primeira historia “Veciños”? Terá que ver coa historia anterior, “Estilo de Vida, na que Sara intentaba escaquearse das reunión de veciños?

    Para nada! Resulta ser un “tour de force” entre dúas forzas antagónicas, o escritor e o crítico, pero mediando entre eles un personaxe escueto e a penas trazado: o lector. Compleméntase este trío con personaxes secundarios como o non-lector por falta de tempo (“O do terceiro, un auténtico bruto”)

    O paso da vaidade e euforia que o escritor sente polos comentarios do seus veciños á preocupación e “comedero de tarro” despois de falar co Crítico é moi cómico. Mesmo as contas pendentes entre eles de anteriores reunións.

    Escritor sabe distinguir entre a opinión amable dos seus lectores e a crítica de Crítico. Sabe que os desencontros entre eles dous pode influír na valoración da súa obra.

    Crítico, pola súa banda, séntese tamén molesto e decepcionado porque Escritor non acepta o seu traballo crítico. É unha cuestión de prestixio.

    Lector, neste caso Lectora (non gustei nada que o personaxe de Lector fose muller!!! Está descrito máis como unha maruja que unha lectora, só lle faltan os rulos no pelo e levar unha bata rosa!!!) A última frase: “E facíanlle pasar momentos tan excepcionais coa lectura” recordoume a miña exsogra que non facía máis que ver á Belén Esteban en tele5!!!

    Igual que Laura, sorprendeume moito este relato. É fresco, cómico e… verídico(?) Pero, que pinta aquí unha historia na que non hai ruídos molestos de veciños? Parece que racha coa temática anterior. Por min xenial!! Xa estaba canso de berros e máis berros. Tampouco parece que teña que ver coa vida no campo ou na cidade.

    A única pega que lle poño a este relato é o esquecemento (voluntario?) de que existe unha crítica que funciona mellor que a Crítica: O boca-orella. Recoñezo que as listas de máis vendidos funcionan. Recoñezo que todo o que ten márquetin vende. Recoñezo que os premios funcionan (bueno, iso non: eu son incapaz de ler un Premio Xerais, e xa van uns cantos. Bueno, de lelos si, de rematalos nunca. Por que será, Fran?)

    No próximo relato, Fran Alonso, please, inclúenos a nós, os lectores que sen ser Críticos tamén exercemos de críticos.

    • Laura di:

      Desculpa, Loren. Acabo de lerte e aínda que non teño moito tempo non podo evitar engadir unha pequeña nota ao teu comentario. Sí que te vin reflectido, e moitísimo, neste relato. Estás aí dentro. Ti e todos. De aí a súa grandeza.

      Sorriso.

    • Como de «Comunidade Literaria» xa falei na resposta a Laura, vou dar unha visión distinta á da túa apreciación con respecto á Lectora. Non hai nada que asemelle a miña Lectora a unha «maruja». Non está caracterizada como tal e non era esa a miña intención. Por que unha lectora e non un lector? Por unha simple cuestión estatística. Dado que a miña vida profesional está vencellada ao libro, coñezo ben as cifras, coas que convivo. E as lectoras son máis que os lectores. Podes velo no último estudo de Hábitos de Lectura y Compra de Libros en España (xullo 2011), que podes consultar aquí: http://www.federacioneditores.org/0_Resources/Documentos/Habitos_lectura_CompraLibros_2010.pdf
      A diferencia non é moita pero vén producíndose desde hai anos e vai en aumento. E, non teño ningunha dúbida, en poucos anos a diferencia vaise disparar. As persoas que traballamos activamente no fomento da lectura tamén o comprobamos día a día: nos clubs de lectura hai moitas máis mulleres que homes, pero cando examinamos os clubs de lectura infantís ou contacontos, a diferencia é abismal: os nenos son unha exigua minoría. Xa que logo, na miña historia o único que fago é constatar unha realidade, que non ten nada que ver co «marujeo» senón precisamente todo o contrario: ten que ver co despegue social, cultural e profesional da muller e co ensimesmento do home, cada vez máis desconcertado e aturdido. O futuro é das mulleres, está claro, aínda que haxa moita cultura patriarcal que vencer.
      E, por outra banda, eu mesmo, como persoa, subscribo a frase dos momentos excepcionais que me fai pasar a lectura. Eu emociónme profundamente con algúns libros. Se non fose lector, sería alguén completamente distinto. Diso non teño a menor dúbida. O poder da lectura é inmenso e habitualmente subestimámolo.
      Outra cuesión. Que importa que non haxa ruídos? Tal e como expliquei anteriormente, para min o importante é a comunidade de veciños como metáfora e as relacións humanas no marco desta sociedade. O ruído só é unha circunstancia desa realidade.

      Con respecto ao do márqueting e o boca-orella, son temas moi complexos e cheos de tópicos e bastantes lendas que corresponden pouco coa realidade. Non entendo ben que queres dicir co do márqueting, pero habería que definir que é e que se entende por «marqueting» no ámbito do libro para poder falar del. Non é equiparable Harry Potter, escrito en inglés e co apoio dunha industria moi poderosa, que, por exemplo, un libro de Agustín Fernández Paz (por poñer algún caso de éxito en galego) nun país como Galicia onde ningunha administración pública e ningún deseño dunha política de exportación apoia a creación literaria. Non che quero nin contar se falamos dun libro de poemas «de éxito». Ás veces pregúntome como é posible que vivan as editoriais galegas (que coñezo profundamente) e creo por algún estraño feitizo de Merlín. Outra explicación non lle atopo.

      E a pregunta que me fas con respecto ao Premio Xerais, pois non sei, gustaríame saber a túa opinión. Se me fas a pregunta en calidade da miña condición de secretario do xurado, direiche que as novelas premiadas son o resultado da decisión soberana dun xurado, cada ano distinto, que está formado por lectores/as (non por profesionais da literatura), aínda que, iso si, por unhas circunstancias ou por outras, bos/boas lectores/as. A miña opinión, no xurado, practicamente non conta: eu non teño dereito a voto, só teño voz e non a uso case nunca. O máis habitual nas distintas edicións é que o xurado remate a deliberación sen saber o que eu opino das novelas. E os xurados, ademais, son moi diferentes dun ano para outro. Ora, podo entender a túa apreciación de que non es capaz de rematalos, pero discrepo dela. Desde logo, supoño que por casualidade, ou pola independencia do xurado, non se premiou case nunca o perfil comercial das novelas senón a súa calidade literaria, cuestión que me enche de orgullo e que vai en contra dos intereses de calquera editorial para a que o máis importante sexa vender. Pero, por citar as tres últimas edicións, por exemplo, creo que as novelas elixidas foron excepcionais. Desas que no futuro serán un referente: Extramunde, no 2011, pola súa poderosa poética narrativa e a súa vontade de estilo; Periferia, no 2010, pola súa impresionante vontade rupturista, que vai marcar un antes e un despois na concepción da narrativa galega (iso si, unha novela realmente difícil de ler); e Sol de Inverno, no 2009, pola súa enorme capacidade de contar historias, de contar a historia a través de da suxestión e do arrebato, con esa vocación que ten Rosa Aneiros de roubarlle a alma ás persoas para inculcarlla aos seus personaxes. Ora, as tres son novelas moi extensas e que esixen un certo esforzo de lectura.

  7. Anxo di:

    Ola, primeiro poño cousas que vin ao ler esta parte do libro, despois lerei os vosos comentarios e tentarei comentar algo máis.
    “Comunidade literaria” gustoume pero non foi un gustar especialmente, o que non me aportou nada ou case nada foi o apartado da lectora, entendo que o papel do lector é moi importante nunha comunidade literaria, pero o aportado neste relato non lle vin moito sentido.

    En “Vacacións” gustoume que non fora un relato lineal, que non seguira a orde cronolóxico. Tamén me gustou como caricaturizou ao protagonista.

    En “Ninguen” volveu a relación entre protagonista da historia e piso no que vive que se da en varias historias deste libro. Ao lelo lle dicía eu ao protagonista “espabila!!!!!, soluciona dunha vez o tema da mancha”. Gustoume “o ambiente” que se respiraba nesa historía.
    Non me cadrou que se dixera “As primeiras semanas cruceime con algún deles nos corredores e no ascensor” e despois resulta que non vivía ninguen, pero bueno podería haber algunha xustificación e tampouco lle din maior importncia.
    Vexo factible que se de o caso de alguen vivindo so nun edificio, de feito no meu pobo vense alguns edificios con case todas as persianas baixadas.

    En Edificio Benestar Social entendo que o poñerlle ese nome ao edificio é unha crítica irónica ao chamado Estado do Benestar, ao ver este edificio vese que ese estado non existe.
    Gustoume o de que dun piso se enlazara co outro. É outro relato cun final que enlaza co principio.

    Onte entereime do que eran os “memes”, deben ser algo parientes dos “hoax”, “Meme” é un termo que se popularizou na blogosfera, son conversas distribuidas que se van contaxiando dun blogue a otro, de maneira que o blogue que orixina o meme é enlazado desde muchos outros blogues e recibe moitas visitas, dependendo do éxito da mensaxe. Onte en “Librosfera” lanzaron un que resulta divertido e andan os libros polo medio, por se o queredes mirar vos poño o enlace http://librosfera.blogspot.com/2012/01/la-pagina-45-y-el-sexo.html

    Saúdos e ata pronto

    • A miña intención, ao introducir a lectora (que, efectivamente, tamén podería ser lector, pero os lectores diminúen e as lectoras aumentan) era crear o contrapunto, a visión da inocencia, de alguén que se sitúa no plano estrictamente literario e para quen as cuestións extraliterarias (que neste caso veñen marcadas polas relacións humanas) non exercen ningún tipo de condicionante. A historia funcionaría igual sen a lectora, pero a súa presenza remarca a vaidade do escritor e do crítico e as súas leas.

      Efectivamente, en «Vacacións» deille moitas volta á historia antes de comezala ata chegar á conclusión de que tiña que descompoñela temporalmente, comezar cun flash-back e fragmentala.

      E con respecto ao Edificio Benestar Social, efectivamente, eu quixen botar man da ironía da nomear un edicificio que se caracteriza pola exclusión, a marxinación, a problemática social. E curiosamente, ese tipo de contradicións son moi reais e moi propias dun perfil de políticos demasiado abundantes polo país. Agora lembro que hai bastantes anos tamén escribín un relato, que quedou perdido nunha revista, a partir dunha cafetería (que existe, ou existía) chamada Wonderland (Terra marabillosa) nunha rúa infernal.

      Interesante, o enlace dos «memes». Se cadra tamén está próximo aos memes í esa especie de «premios» ou recoñecementos que se dan dun blog a outro e se van enlazando. Sempre me chamaron a atención.

  8. lourenço di:

    Ola, Laura, unha preguntiña: na historia “Cominidade Literaria” eu digo que no me vexo dentro do relato e ti dis que si. Dentro de que categoría: de Escritor, de Crítico ou de Lectora? Eu debo ser un bicho raro porque en ningunha das tres me vexo. Como escritor, non teño talento; como crítico, non teño voacación; como lector, non son tan dócil.

    • Laura di:

      Creo que en cada un de nós conviven en certo xeito os tres roles. Todos levamos dentro algo de creador, algo de xuíz, algo de espectador, en maior ou menor medida, naturalmente. Pero estas son tres posturas moi humanas.

      Estamos a falar de estes papeis aplicados ao mundo dos libros. Ti, por exemplo, Loren, tes a faceta crítica moi acentuada (para o meu deleite!), pero non me vas negar que hai lecturas, ou fragmentos dun libro, nas que desempeñas un papel máis pasivo e te deixas levar, mentres que outras veces tenderás á facer unha lectura máis analítica. De feito, participando neste blogue estás a desenvolver os tres papeis sen decatarte: escribindo, criticando, e contando o que sentías mentres lías.

      Se te dixera que discrepo co teu último comentario, que pensarías? Seguramente nada malo, a discrepancia entre lectores é o habitual. ….E se te dixera que o teu último comentario non está moi ben escrito, que as frases que escolliches son bastante desafortunadas e que seguro que quedaría mellor expresado doutro xeito? Ai logo! Esta de que vai? Aínda encima que me tomo a molestia de escribir no blogue, vai esta e me critica… igual pensa que ela o fai mellor! mandatruco…
      Esto sería o normal, porque eu estaría a xulgar a túa faceta creadora, e non corresponde.

      Se atinei na miña última frase, aínda que só sexa un pouquiño, é que estás, efectivamente, ahí reflectido en comunidade literaria.

      Apertas.

      • lourenzo di:

        ben Laura. Primeiramente, dicir que ti es moi ecléctica. E quen lle nega a razón a un ecléctico? Escoller o mellor de cada cousa é moi doado. Pero aquí do que se trata é de encadrarse nunha das tres categorías. Iso xa é máis difícil. Que teño algo das tres, xa o sei. E que eu non encaixo en ningunha das tres, tamén. Por iso este relato me resulta tan pouco cercano. Aseméllase máis e ese “tour de force” do que falei (pido perdón polos meus entrecomillados) entre Escritor e Crítico. O rol de Lectora, a min resúltame vulgar e sen personalidade.

        En segundo lugar. As túas críticas, por moi ácedas que sexan sempre serán ben recibidas. Tes razón que a miña escrita é precipitada e mal redactada. Eu mesmo me autocriticaría dicindo que tal precipitación faime deixar cousas no tinteiro que logo me gustaría ter comentado e que non o fixen porque cando escribía non me acordei delas.

        Finalmente, son consciente de que tamén cometo erros sintácticos ou estilísticos. Moitos deles son adrede, outros, non.

        Pero a miña vaidade está por riba do que diga Escritor, Crítico e Lectora. (Ou Laura, remix dos tres). É a ventaxe que dá non vivir desto.

      • Laura di:

        Lorenzo:

        Vaian por diante as miñas desculpas, pero sen dúbida malinterpretáchesme. O meu comentario estaba lonxe de querer ser unha crítica ao teu, de feito non dixen que estivera mal escrito, nin pretendín decilo, nin o penso, tal idea non se me pasou pola cabeza sequera. Pretendía só poñer un exemplo de cómo nos tomamos a ben ou a mal as críticas non dó dependendo de quén veñan, senón tamén de qué tipo de crítica sexan, pero xa vexo que o meu comentario foi un exemplo desafortunado. Sinceiras desculpas.

        Por outra banda, centrándonos no relato, discrepo contigo xa de base. Para min non “se trata de encadrarse nunha das tres categorías”, e precisamente iso é o que fai ao relato diferente a outros, e precisamente atopo este relato “asombrosamente cercano”. Estou cansa de etiquetas simploides e persoaxes planos, de caricaturas e roles inexistentes descritos dende puntos de vista certamente limitados. Para min a realidade é moito máis complexa, as personas distamos moito de seren X ou Y ou Z, somos máis ben un batiburrillo de sentimentos e accións paradóxicas as máis das veces. Describir esta realidade complexa paréceme moito máis difícil que describir un prototipo, sexa Tolo, Superheroe ou Empleado de banca.

        Lectora, por moi vulgar e sen personalidade que sexa, é o unico personaxe dos tres que , sen vivir delo tampouco, consegue sacar partido do que fai. Dende a súa pasividade, atopa xenuino pracer na lectura, encántalle Crítico, e asimesmo Escritor. E por simple que poida parecer, ningún dos outros dous personaxes tería sentido algún sen personaxes como lectora.

      • O debate que suscitades paréceme moi intesesante, moi especialmente tendo en conta que a sociedade contemporánea esixe tamén un novo tipo de conceptos para abranguer a lectura e a escritura, porque hoxe todos exercemos de lectores e de escritores, sen que iso implique que todos sexamos creadores, nin tampouco lectores ou escritores de ficción. A lectura é unha habilidade imprescindible para sobrevivir no mundo de hoxe, como tamén o é a escritura. O fracaso escolar está ligado ao desenvolvemento desas compentencias, sen dúbida e é algo que socialmente aínda non se ve claro. Hoxe lemos de moitas formas e Internte introduciu nas nosas vidas un novo xeito de ler e escribir, moito máis vertical, moito máis fragmentario, menos profundo, máis complexo, máis veloz. Eu mesmo recoñezo que descoido bastante a expresión nos correos electrónicos e non practico neles a reescrita, que é a base do estilo literario.
        Será que eu tamén son ecléctico, pero coincido con Laura. Todos temos algo dos tres personaxes, porque a vida é demasiado complexa (e a sociedade na que vivimos aínda máis) como para segmentala en etiquetas, en categorías, en taxonomías, en verdades e mentiras, en bondade e maldade. E, desde logo, coincido con Laura de que ningún dos dous personaxes tería sentido sen Lectora. Un escritor existe como tal porque ten lectores, porque existen publicamente, porque unha das premisas elementais da escrita é a comunicación. A arte, entre outras moitas cousas, pretende comunicar, e se non existe comunicación a creación artística non se materializa. Por iso, sen dúbida, eu teño un enorme respecto polos meus lectores e lectoras e polas súas opinións.

  9. lourenzo di:

    Vacacións.

    É curioso que Fran Alonso diga que non hai pesimismo no libro. Que se pode agardar dunha historia que comeza “As nubes negras cubrían todo o horizonte”? Lirismo? Non. E menos se o personaxe se chama S. Lonely (é unha chiscadela á guía de viaxe Lonely Planet? Eu xuraría que si)

    Exceptuando o último relato, este é o máis longo do libro. Ten once partes distribuídas de xieto irregular. A última parte comeza como a primeira: ” As nubes negras cubrían todo o horizonte…” Logo volveremos sobre isto…

    O Protagonista, S. Lonely, é moi similar ao de Sara, de “Estilo de Vida”. Un personaxe que foxe do seu entorno buscando un destino mellor pero só atopa contratempos cos que non contaba que aínda o deprimen máis. Ao igual que Sara, os cartos non son un problema pero tampouco a solución. Só cando volven ao seu punto de partida, á súa orixe, decátanse de que ese é o seu hábitat e que fóra del sempre van estar á mercede dos demais.

    A diferenza entre Sara e S. Lonely está na incapacidade deste último por solucionar os problemas por si mesmo. É un personaxe realmente desacougante. Ás veces dán ganas de darlle dúas leches a ver se espabila. É parvo, ou que? Que un paisano, que dispón de pasta e medios, resulte tan inoperante é un poco humillante. Se eu tivese a metade do que el ten nalgunhas das miñas viaxes… Pero non. El ten todo e non lle saca partido a nada. É GILIPOLLAS, vamos!!!!!

    A pregunta é: Por que está tan paralizado? Que é o que lle impide buscar solución aos contratempos? Por que non fai máis que dubidar?

    Antes dixen que o protagonista era desacougante. Agora digo que me saca dos nervios!!!

    A viaxe que emprende pódese ver en clave de búsqueda interior, como todas as viaxes en literatura. Pero eu iría alén: O protagonista non aprende nada novo. Acaba por conformarse co seu destino. xa vimos como empeza a última parte, É o momento no que chega de novo á cidade. De súpeto, “as nubes descargan con forza unha bategada de auga” e todo volve ao seu rego “Soou o seu móbil […] A radio volvía funcionar”. E S. Lonely chorou. “Os seus saloucos solitarios mesturábanse coa calidez dunha fermosa canión”. Vaia “happy end”!!! Si, definitivamente, estamos ante un relato lírico.

    Para rematar. gustei deste relato aínda que non o disfrutei. Non sei como explicalo. É como cando te impregna unha poesía aínda que non a entendas. Milagres da literatura.

    • Anxo di:

      Ola, Lourenzo, non estou de acordo no que dis de que “o protagonista, S. Lonely, é moi similar ao de Sara, de “Estilo de Vida””. Para min Sara (Estilo de vida) e S. Lonely (Vacacións) non se parecen en case nada, vexo a S. Lonely -del que se relata unha parte da súa vida, as vacacións- como un tipo perdidísimo, sin sentido ao que fai, está de vacacións e quere probar a facer algo distinto uns días; en cambio a Sara vexo que busca atopar un sitio onde vivir que perimta un estilo de vida que lle permita levar un xeito de vivir que lle convenza, busca e proba varias posibilidades contando con que sexan decisións acertadas, pero que unha vez tomadas (rural e adosado) viu que non lle convencían e optou por outra que tiña similitudes co sitio do que empezou, un ático na cidade, pero para min é coherente que un busque e probe o sitio e o estilo de vida, e non vexo problema por despois de probar, vexas que non é o que querías e retornes ao principio, ademáis volves ao principio dun xeito distinto, despois de vivir/”beber”/sentir… o que viviches/”bebiches”/sentiches…
      Saúdos

      • Desculpas, porque metín a contestación a Lourenço no lugar onde tería que ir a resposta a Anxo. Equivoqueime. Son bastante despistado, así que non é nada raro en min.
        Con respecto ao que dis ti, Anxo, creo que coincido contigo na evidente diferencia entre os dous personaxes, que non se parecen en nada. Eu creo que a S. Lonely lle arrepiaría facer o que fai Sara: mudarse constantemente de casa, probar novas experiencias, mercar unha casa afastada dos demais, optar por un novo estilo de vida. Cambiar.
        S. Lonely é un solitario, como o seu propio nome indica, un tipo que precisa a seguridade do día a día, dun piso, de verse rodeado de xente coa que, paradoxicamente, non se relaciona, porque é unha especie de «lobo estepario» (http://es.wikipedia.org/wiki/El_lobo_estepario), un tipo asocial, acritico, formateado pola sociedade de consumo, que convirte a tecnoloxía e a electrónica no eixo da súa vida; un tipo apático, sen ganas de probar cousas novas, sen entusiasmo por vivir, conformista, ao que a rutina lle dá seguridade (Sara, pola contra, quere fuxir da rutina).

    • Estou absolutamente convencido de que non hai pesimismo no libro, pero entendo a túa percepción e paréceme válida e razoable. Ora, o feito de comezar cunha frase como «As nubes negras cubrían todo o horizonte» non ten nada que ver co pesimismo nin tampouco co lirismo. Ten que ver co dramatismo. Trátase de apoiar, coa descrición ambiental, unha situación dramática. E nin unha situación dramática nin o dramatismo implican pesimismo. Hai persoas capaces de encarar unha situación dramática con optimismo e outras que o fan con pesimismo; e viceversa: hai persoas capaces de encarar unha situación alegre ou vantaxosa con optimismo e outras que o fan con pesimismo. Por certo, no comezo mesmo se ironiza coa capacidade dramatizadora da paisaxe, cando se di que «adquirira esa fermosura que lle concede o falso dramatismo dunha tormenta».
      Con respecto ao nome do personaxe, non é ningunha chiscadela ás guías de viaxe (e moito menos cun personaxe ao que non lle gusta viaxar), senón que se trata de crear un estereotipo desde o propio nome, que é un recurso con moita forza na literatura. Para reforzar o estereotipo, o seu funcionamento como marca, como eslogan, recurrín ao inglés, idioma do que proceden a maior parte das marcas e dos eslogans, o que lle dá moita máis verosimilitude ao personaxe e, ao mesmo tempo, un certo distanciamento necesario (por estrar noutro idioma) que o faga máis suxerente que explícito. Así, en inglés lonely significa «solitario« ou «só», que é exactamente o que é o meu personaxe: un tipo solitario. É un xeito de estigmatizalo, como fai a publicidade.
      Está ben o paralelismo que fas entre as tramas de «Estilo de vida» e «Vacacións», que non ten nada de premeditada, pero non obstante, os personaxes parécenme moi diferentes entre si. Ao meu ver, creo que o que fas é xulgar a S. Loney desde o teu propio carácter, desde a túa forma de ser, e ese parámetro non é válido porque as persoas somos moi distintas unhas de outras, e se, por exemplo, a ti che gusta viaxar (como parece, polo que dis) e sabes facelo, hai outras persoas ás que a viaxe non só non lles gusta senón que lles produce unha enorme inseguridade, tal é así que os coloca nunha situación de indefensión, como lle pasa a S. Lonely. Nada ten que ver o seu carácter e a súa incapacidade de resolver situacións cos cartos ou os recursos de que dispoña. Finalmente, hai unha cuestión que creo que interpretaches mal, e é que el non regresa á cidade: queda sen gasolina nun lugar afastado, sen tráfico, onde, de súpeto, recupera a cobertura telefónica cando xa non a quere.
      E alégrome de que digas que gustaches do relato sen disfrutalo. É un matiz importante e moi interesante, porque hai relatos que non se disfrutan porque tensionan, porque desagradan, porque arrepían, porque provocan. Pero gustan. Non quero dicir que sexa o caso deste, pero paréceme relevante.

    • En fin, continúa o meu despiste: agora comprobo que non me equivoquei; simplemente non comprendín a xerarquía das respostas do blog.

  10. Anxo di:

    nunha entrada blogue de Fran Aonso está recitado o poema do seu libro Transición “Vivo non vivo en paz viva” por se o queredes escoitar
    http://cabrafanadablog.blogspot.com/2012/01/un-poema-de-transicion-na-voz-de-maria.html
    Saúdos

  11. lourenzo di:

    Tres respostas antes de comentar “Ninguén”

    Laura: nunca pidas desculpas por unha opinión, e menos se é sensata.

    Fran: Non teño nada persoal contra Xerais e os seus premios. eu unha vez, hai unha chea de anos, tamén me tocou estar de secretario nun premio, sen voz e sen voto. Unicamente para constatar a elección. Dos tres últimos premios Xerais que citas só lin Periferia. Nun principio enganchoume o seu ritmo pero logo se fixo máis pesado cun saco de cemento a o lombo. Nunca me asustaron o número de páxinas dun libro nin tampouco o carácter rupturista del (curiosamente tamén se alegou ese carácter ruturista en autores como Marilar Alexandre ou Diego Ameixeiras, creo recordar). O libro de Rosa Aneiros acaban de lelo no club da biblioteca Anxel Casal e hai opinións para todos os gustos. En fin, o que quería dicir é que un premio garantiza a promoción de venda dun libro pero nunca unha boa “leibilidade” dun libro. O papel de lector creo que merece máis na túa historia que o rol de Lectora, que non deixa de ser unha mera “fan” de Escritor e de Crítico.

    Anxo: Estou totalmente de acordo contigo en que o personaxe de Sara e S. Lonely son diferentes consonte á súa actitude diante dunha decisión. Sara é unha muller activa e S. Lonely está, en palabras de Joyce, “paralizado”. Pero o que une a ambos protagonistas é a idea de fuxir do seu territorio. Cando o fan descobren que se ven indefensos e en perigo fóra del. Só cando volven atopan a “paz interior”.

  12. lourenzo di:

    Ninguén

    Pouco me queda por dicir despois das distintas intervencións vosas. Todas me parecen moi atinadas.
    O primeiro que chama a atención é este personaxe sen nome. Será casualidade? Terá razón Anxo cando buscaba un paralelismo no episodio de Polifemo? É Ninguén un nome propio? Ou simplemente é a ausencia de alguén?

    Ben, a este prota gústalle o ruído dos seus veciños: “Práceme, por exemplo, escoitar o batuxar que fai o mexo dos veciños ao caer na taza do váter”.. “Son ruídos aceptables, amigables, anónimos”.

    Curiosamente no edificio no que vive atopa poucos ruídos e os poucos veciños cos que se cruza resultan ser de poucas palabras, apenas un saúdo.

    Chamoume moito a atención o feito de que o protagonista declare a súa homosexualidade aberta e xustifque con iso o feito de non falar nunca co resto dos veciños: “A miña homosexualdiade, non agachada, tamén me afixera a ser prudente e reservado. Pero non era aquel un lugar no que murmurasen as miñas veciñas se eu andaba co crego nas viñas”.

    Así que ten que ser por unha pingueira no teito polo que o prota se decida a falar cos veciños. Paulatinamente descobre que os seus veciños máis inmediatos non están. E así todo o edificio. Que pasara cos veciños cos que se cruzaba e apenas saudaba? E co batuxar do mexo na taza do váter?

    “Entón, aquela soidade que me gustaba sobrepasoume, feriume, e sentinme completamente desamparado.” Así é como descobre que dos veciños xa só quedan os coches nas prazas de garaxe.

    E o prota sente medo. “Calquera voz sería un alivio”.

    Entón prodúcese o clímax: Unha SMS no móbil que pon “Ninguén” e unha chave que se nega abrir a porta da casa. “Para daquela xa tanto me tiña, porque, debo confesalo, eu nunca soportaría vivir nun edifico completamente baleiro. A simple idea […] resultábame aterradora.”

    A solución final é marchar, o mesmo que Jack Torrance (Jack Nicholson) en El Resplandor.

    A imposibilidade de comunicar a súa angustia é o que marca o parágrafo final: “…non llo podía contar a ningún veciño porque non había ninguén para escoitarme.”

    Ben, en conxunto gustoume moito esta historia tan gótica. É a que dá título ao libro, Por que será? Que importancia ten dentro do conxunto da obra?

  13. Ola novamente, Lourenzo:
    Por certo, perdeches o ç polo camiño!
    Con respecto á crítica que fas de que o protagonista declares a súa homosexualidade aberta e xustifique con iso o feito de non falar nunca cos resto dos veciños, creo que é unha suposición túa, porque o personaxe en ningún momento xustifica con iso que non falase co resto dos veciños; só di que a homosexualidade o afixera a ser «prudente e reservado», pero prudente e reservado non é o mesmo que non falar nunca cos veciños. Os propios veciños eran tamén tan discretos que «só saudaban cun sorriso amable». En cambio, el xustifica o de non falar con ninguén porque «nunca me gustou manter unha desas conversas estúpidas ás que te forzan as circunstancias». É un personaxe radicalmente individualista, que reivindica a súa independencia e anonimato. Que pasou cos veciños?, preguntas. Pois forma parte do enigma, do carácter fantástico da narración. El di que «agora que o penso, logo daquelas primeiras semanas non volvín atoparme con ninguén naquel edicifio». Nun relato fantástico, as explicacións racionais non son precisas. Con respecto ao que preguntas de por que dá título ao libro e que importancia ten dentro da obra, xa comentei que para min é un relato conceptualmente moi relevante dentro do libro, porque é metafórico. Responde ao espírito do libro de simbolizar o progresivo baleiro das relacións humanas «de proximidade» e resulta unha metáfora esmagadora do paradoxo que supón a comunicación a través das tecnoloxías. Por certo, dixen anteriormente que me lembraba un poema de ferrín, pero agora que o citas lembro (xa non o lembraba) que o cito directamente cando digo «non había ninguén para escoitarme», igual que cito a lírica popular galega cando digo que non era aquel un lugar no que «murmurasen as miñas veciñas se eu andaba co crego nas viñas», ou igual que cito a Avenida Dropsie de Will Eisner.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s