As primeiras páxinas


Ola novamente. Tal como quedaramos, hoxe sábado chegamos á lectura das primeiras 60 páxinas de “Ninguén”. Creo que ninguén pode asegurarme sen mentir que non tivo tempo de achegarse a estas páxinas. Así que, veña, convídovos a participar da impresión da vosa lectura e que me contedes que vos vai parecendo o libro, se responde ás vosas expectaticas, se pensabades que iades atopar outra cousa, se vos está ou non gustando, se vos resulta doado de ler…

Como está dividido en pequenos capítulos diferentes podemos falar do que atopamos en común. En primeiro lugar temos que falar dos “hoax”, a estas alturas xa todas e todos aprendimos o que son, e creo que tamén podemos asegurar que temos recibidos algo semellante no noso correo electrónico, verdade? Por que credes que están aí? Serven para algo intercalados entre as historias? Teñen sentido no libro?

En canto aos capítulos lidos: “Veciños”, “Home Vello e Muller Vella”, “Estilo de vida”, cal foi o que máis vos gustou e por que? Credes que teñen algo en común todos eles? Que destacariades?

Agardamos, pois, os vosos comentarios. E emprazámosvos a seguir coa lectura: para o sábado que vén leremos ata a páxina 132, parécevos?

Advertisements

About falemosdelecturas

Contáctanos en falemosdelecturas@gmail.com
Estas entrada foi publicada en Sobre as lecturas, Xaneiro-Ninguén coas etiquetas . Ligazón permanente.

36 Responses to As primeiras páxinas

  1. Ola! Como son moitas preguntas vou ir aos poucos:
    Os hoax utilízanse como un xeito novidoso de cambiar de historia, ao mesmo tempo que nos informa da cantidade de lixo que recibimos no noso correo electrónico e ao que non lle debemos facer caso: cadeas e cadeas de e-mails que che piden a cambio de amor, sorte, beneficencia… que reenvíes eses correos recibidos.
    En canto ás tres historias, gustoume a primeira, porque teño un amigo que é moi semellante ao protagonista: sempre lle molestaban os ruídos dos veciños sen darse conta de se el mesmo facía ruído ou non. As tres historias están conectadas, creo, pola soidade na que vivimos a pesar de convivir en comunidade. A última historia, a da moza, recorda a insatisfacción: nunca estamos ben, teñamos o que teñamos; pero nunca o estaremos, e aí radica o perigo.

    • Ola Gracia, que es a primeira, e ola tod@s:
      Desculpas pola miña tardanza. Por accidente, antesk perdín esta resposta cando xa a tiña rematada, o que sumado a un apagón que onte cegou o meu ordenador pon de relevo algúns «impedimentos» da comunicación dixital. 🙂
      Ben, vou ir respondendo ás vosas cuestións de xeito parcial e fragmentado, a medida que vaian xurdindo nos comentarios, en vez de facelo de globalmente. Ademais, darei a miña opinión a tendo en conta o estado da vosa lectura, porque non quixera condicionar as vosas visións ou interpretacións coas miñas palabras ata que rematedes totalmente o libro.
      En calquera caso, esa información fragmentada resulta máis acorde co espírito do libro e tamén co espírito do tempo que vivimos e, desde logo, co espírito dos «hoax. Os hoax, se é moi certo que son como un «pano» que cae, como no teatro, para permitir pasar dunha historia a outra, tal e como di Gracia, non é menos certo que constitúen, sobre todo e principalmente, o fío condutor do libro, coma se fosen a liña continua dunha estrada que vai marcando un camiño. Son un fío condutor e deconstrución da narración. Poderían ser prescindibles no libro? Depende como se conciba o libro. Se os hoax se retiran, o libro funciona perfectamente como un libro de relatos. Non teño ningunha dúbida.
      Pero ese non é o tipo de libro que eu quero escribir, un libro que estea atento as novas formas de relación e comunicación da nosa sociedade, e que utilice o fragmentarismo como emblema identificador, que supere a concepción clásica dos xéneros, que pretenda dirixirse a unha sociedade que tamén é fragmentaria, parcial, caótica, veloz, e que fusiona o real e o virtual de xeito cada vez máis evidente. Cando escribo, pretendo libros que sexan capaces de dialogar, de ti a ti, coa sociedade á que se dirixe. Se a sociedade cambia, a literatura ten que saber adaptarse aos novos discursos.
      Por outra banda, os hoax tamén incitan á reflexión e creo que son unha boa materia literaria (diso falaremos máis adiante), importante e moi a ter en conta neste novo contexto porque xa forman parte dos xeitos de cultura e lectura dixital en que vivimos inmers@s.
      Ao meu ver, o protagonista do primeiro relato funciona un pouco como símbolo dunha forma de vida que é a nosa e creo que por iso tod@s nos identificamos con el en maior ou menor medida. Porque hoxe calquera de nós adoita vivir situacións semellantes nunha cultura na que, paradoxicamente, o ruído forma parte do noso adn, na que as relacións humanas superaron as barreiras espaciais; nunha cultura inevitablemente urbana (e iso ten moito que ver co relato «Estilo de vida» e cunha protagonista que non atopa o seu sitio porque busca o que non existe e o que non forma parte da súa identidade).
      No primeiro relato o protagonista quere fuxir do ruído pero hoxe estamos construídos a través do ruído. O silencio xa non nos pertence. É unha cousa do pasado. O silencio véndese caro, coma se fose un obxecto de luxo. Moléstanos o ruído (é certo, os «hoax» tamén son ruído), claro, pero non sabemos vivir sen el. Só superficialmente. Unha civilización silenciosa sería moi desconcertante para nós. En realidade «Ninguén» tenta interpretarnos, como somos, como nos relacionamos, como nos vemos, como evoluímos, cara onde imos.

  2. xabicuco di:

    A primeira, tamén. A primeira sorprendeume. Será pola proximidade do tema. Será porque me identifico co personaxe. Será polo toque irónico e paradoxal co que remata o relato. Fíxome gracia.

    O que non acabo de ver é esa conexión entre os relatos ¿…? Desde logo, o protagonista desta 1ª historia soluciona ben a súa soidade…

    • Identifícome moito co que dis do «toque irónico e paradoxal co que remata o relato» porque creo que esa era a intención desa historia. Pretendía ser irónico e paradoxal.
      Con respecto ao da conexión entre os relatos, e supoño que te refires aos «hoax», ademais de remitirme ao que dixen de que funcionan como fío condutor da narración e tamén como elemento de deconstrución dos xéneros tradicionais (mesmo houbo críticos que falaron do libro como dunha «novela»), existe unha conexión entre os «hoax» e os relatos ou historias, aínda que é unha conexión pretendidamente leve, moi leve, ás veces case imperceptible ou nalgún caso (como no de «Home vello e Muller vella») só simbólica. Digo pretendidamente porque en xeral os meus libros son como unha grande arañeira chea de fíos que se tocan de xeito imperceptible e, como pasa coas arañeiras, que só se poden ver claramente cando teñen pingas de chuvia, ás veces só se poden ver nunha segunda lectura ou coñecendo libros anteriores ou mesmo estando atento/as a libros futuros. O evidente sempre é máis aburrido, menos interesante, menos sutil e, literariamente, menos erotizante. Na literatura o segredo está en saber suxerir en vez de dicir. E os silencios son tan ou máis importantes que o que se conta.
      Esas conexións en «Ninguén» ás veces son tan sutís que eu mesmo as esquezo e redescúbroas cando teño que reler os libros por algún motivo (cousa que me aburre enormemente, por certo).
      No caso de «Veciños», por exemplo, hai un momento en que ela lle pide que cando o moleste co ruído lle dea unha chamada perdida. Logo el di, explicitamente, que «deixei de facer as chamadas perdidas coa desculpa de que lera nun correo electrónico que agora cobraban por elas». Esa é un dos elementos conexión entre os hoax e os relatos e conecta esa historia (prefiro empregar, conscientemente, a palabra «historia» en vez da palabra «relato») co «hoax» que vén a continuación sobre o cobro das chamadas perdidas por parte das operadoras de telefonía.
      Entre «Home vello e Muller vella» e o «hoax» do virus moi perigoso, a conexión é simbólica e, se nun caso se aparece un «ovo» que a propia muller tece, unha especie de corazón orgánico que produce unha metamorfose, no hoax fálase da metamorfose que pode provocar un virus executado nun arquivo que afecta ao corazón do ordenador. Esta vez é a conexión máis feble de todo o libro, porque unicamente é simbólica porque tamén esta historia é unha historia simbólica e fantástica. En «Estilo de vida», na páxina 48 dise: «As súas amigas dixéranlle que Nokia regalaba teléfonos bos, de promoción, a través do correo electrónico, pero a ela non lle ían solucionar o problema», frase que conecta directamente co seguinte hoax, onde se di que a compañía de telecomunicacións relgala os seus novos modelos wap a través do mail.

      • xabicuco di:

        Ostiás! Que forte! Casi non o podo crer: o propio autor contestándome a min…
        Cando llo conte aos amigos, van alucinar.
        Só por isto, xa pagou a pena entrar neste blogue.

        Saberás, estimado Fran, que o teu oficio é da miña máxima admiración. E, vindo do campo da música como veño eu, xa é de considerar pois entre os compositores hai figuras ben destacables. Sen embargo, para min, o paradigma do creador é o escritor. Non deixo de quedar abraiado ante a vosa capacidade de crear mundos e personaxes. E só coa palabra: coa palabra precisa (e o sorriso perfecto…).

  3. Laura di:

    Ola!

    Eu xa rematei o libro, pero comentarei só os tres primeiros relatos.
    O libro gustoume en xeral. Moi doado de ler. Os hoax goceinos… Non me parecen literatura, pero déronme que cavilar. Todos e cada un deles chegáronme a o meu mail algunha vez. Atópoos tan absurdos… tan caricaturescos, que parece algo increíble a súa existencia. Sempre me preguntei quen os escrebe, e cómo poden “pervivir”.

    O nexo común dos relatos, claramente, é a soidade na que viven. O meu favorito dos tres primeiros é o terceiro “estilo de vida”, por reflectir maxistrarmente ese cu inquedo, que non sabe o que quere, que busca pero non atopa. Por retratar un “podes elexir pero todo é máis do mesmo” desesperante, moi atinado. É unha reflexión moi suxerente.

    Con “veciños”, esas vidas anónimas que fan ruido e cómo un pode ser percibido ou convertirse nunha delas, tamén me sentín un pouquiño identificada. (Sí, tamén vivo entre paredes de papel e podería escribir unha crónica por cada punto cardinal da miña vivenda, e eso aféctame posiblemente máis do que creo). Pareceume un bó relato en conxunto, pero botei de menos que tivera máis páxinas.

    A alegoría “home vello e muller vella”´, contada a modo de conto vello, deixoume un poco máis indiferente e deume grima por momentos. Inquedoume ese “ver pasar a vida” e esa actitude pasiva mecánica do calceta-calceta, e calceta sen fin e sen pararte a pensar ata que acabes engulido pola túa propia forma de obrar. Atopei o final un pouco desconcertante, e non sei se se refire a unha metamorfose, ou é máis ben un conto sobre o paso do tempo en si mesmo.

    • En primeiro lugar, agradézoche as túas valoracións, como vos agradezo todas as que facedes porque tamén enriquecen a miña percepción do libro a través de olladas diferentes. E alégrome especialmente de que gozases cos hoax, porque unha das miñas intencións era precisamente a de provocar a reflexión. Tamén entendo o que dis de que non che parecen literatura, aínda que a miña visión é distinta nese sentido. Enténdoo porque habitualmente estamos máis ben afeitos a que a literatura se constrúa coa linguaxe máis sublime, cunha lingua elaborada e elevada á categoría de literaria, cunha verbalización selecta e notable. E, cando non é así, chámanos a atención. A literatura, como arte, de principio, é bastante canónica. Non hai máis que ver as dificultades que tiveron escritas como as de Charles Bukowski, por exemplo, para facerse un sitio na consideración crítica; ou a reivindicación do material léxico de «refugallo» ou «lixo» do que falaba Suso de Toro para a construción de Polaroid.
      Por outra banda, hai unha literatura menos elaborada que está ligada á tradición oral. Os contos populares, transmitidos de xeración en xeración, chegaron a nós dese xeito, igual que as lendas, por exemplo. As cantigas máis fermosas son anónimas, igual que os hoax. Claro que hoxe todo pasaba, inevitablemente, polo ollo da letra impresa. Ata o de agora. E a partir de xa, está a nacer a literatura dixital, que adoptará novas formas de expresión que conlevará cambios estruturais. Algunhas das historias máis atractivas que eu lembro de neno, que nos contabamos entre nós, eran as lendas urbanas. Case todas metían medo. Hoxe hai libros moi documentados sobre lendas urbanas. Case todas elas son didácticas ou moralizantes, como os contos tradicionais. Se cadra, non nos decatamos do seu valor literario. En realidade, as lendas urbanas son os antecedentes dos hoax. Cando chega Internet ás nosas vidas, as lendas urbanas adáptanse á rede, metamorfoseando e buscando novas finalidades. Así naceron os hoax. Os hoax teñen intencionalidades moi distintas, pero son creacións de ficción. E na rede atoparon un potencial enorme para o seu espallamento, porque se transmiten de forma viral e enormente veloz, chegando a moitísmos máis destinatarios en menos tempo, o que permite que as súas mutacións sexan constantes e abraiantes.
      Os hoax teñen unha linguaxe pouco elaborada, empregan recursos típicos das formas de expresión rápida que require internet, denotan unha sintaxe moi básica, pero utilizan recursos literarios, de tipo anafórico, por exemplo, ou de desenvolvemento do relato, que me parecen espectaculares. E, ademais, contan unha historia. Unha historia que é ficción, que é inventada. Pero, o que é máis abraiante é que pretenden disfrazarse de realidade, que é algo novo, apaixonante, que a ficción nunca pretendeu ata o de agora: enganar ao lector/a. Iso, desde o punto de vista literario é moi atractivo e ademais significa investigar formas de expresión radicalmente contemporáneas. Moitos hoax, cando menos, fannos dubidar. Á mairoría non lles damos creto, se temos algo de experiencia sobre eles, porque imos adquirindo unha nova cultura lectora ante esa realidade recente que é Internet, pero nalgún momento enganáronnos e a súa enorme capacidade de mutación continúa deixándonos perplexos. Unha das cousas que máis me interesan é esa «abordaxe» da ficción na realidade, inédita ata o de agora. Máis ben o contrario, a literatura última, a máis novidosa, estaba intentando converter a realidade en ficción, que é o extremo oposto.

      En canto a «Home Vello e Muller Vella» é unha historia sobre a vellez. Sobre a terrible soidade da vellez, sobre ese momento difícil en que poucas ilusións che quedan, sabendo que tes moi perto a morte. É unha historia dura, está claro. Pero a realidade é así. Se algunha vez falastes con xente que traballa con persoas maiores, adoitan contar que o seu traballo é moi desacougante, na medida en que practicamente nunca logran ver progreso ou melloría co seu labor. Quen traballa con nen@s sente o aliciente e a satisfacción de observar o progreso, a aprendizaxe, a adquisición da madurez; pero quen traballa con xente maior só percibe a inquedanza do declive, inevitable. O único que pode facer é axudar a que ese declive sexa humanamente soportable. Eu quixen trasmitir ese desacougo de quen se atopa nun momento así. Quixen falar da vellez, pero fíxeno metafóricamente e a través dun relato fantástico, que bota man de determinados recursos da oralidade (como o narrador en segunda persoa) para facelo máis verosímil nun libro de corte realista. Ten razón Lourenço no seu comentario, máis adiante, sobre a oralidade.
      Esta historia está inspirada nun home real, ao que eu non coñecía de nada, pero que sempre estaba no balcón da súa casa nun edificio cando eu saía a tomar café. Verán ou inverno, era rarísimo que aquel home vello non estivese no balcón da súa casa, nunha rúa estreita, que é Doutor Marañón, en Vigo. Hai xa tempo que non está e o piso está pechado, así que imaxino que morreu. Ese home foi o mecanismo que me fixo escribir a historia, que fala, claro, da vellez, da soidade, da perda da memoria, da pespectiva da morte. Para min é un conto moi querido, ao que lle teño especial aprecio.

      Para Home Vello, a dor física non importa. Ao meu ver, non é tanto unha cuestión de automutilación, como di Laura máis adiante, como a necesidade de sentirse vivo, de sentir que aínda agroma o sangue do seu corpo, de romper coa rutina infrinxíndose dor. En cambio, Muller Vella ten un xeito radicalmente distinto de esperar a morte: o que fai é tecela, preparala, adiantala, buscala, como un ciclo natural da vida ligado á metamorfose das crisálidas: a bolboreta morre e logo nace o verme. A Muller Vella representa a naturalidade no ciclo da vida e el percíbeo e toca a harmónica, aínda que se desespera cando ela desaparece. Para el, a Muller Vella é unha novidade fundamental na súa vida, un contraste. A Muller Vella é o ciclo natural da Vida, así que cando desaparece sae o corpo dunha nova criatura. En realidade, todo continúa e… ao final hai outra Mulller Vella que xa está a tecer a súa morte, que é á que lle contan a historia.

  4. lourenço di:

    ben. ando a rematar o libro e penso que teño unha vision suficiente da intencion do autor. vou ir comentando relato a relato o que penso de cada un deles e concordando ou retrucando opinions alleas. queria deixar os hoax para o final pero penso que é mellor clarificar que demos fan estes “microrelatos(?)” dentro dun libro de relatos.

    penso que cos “hoax” fran alonso pretende crear un paralelismo entre a sociedade actual e a sociedade virtual. vén a ser o mesmo convivir con veciños que apenas coñeces que recibir mensaxes de descoñecidos, (que por riba son un bulo)? é o ruido dos veciños o mesmo que o ruido (ou molestia) dos hoax? que hai de tradición e que hai de modernidade na nosa sociedade?

    o punto de partida parece interesante.

    o desenvolvemento da narración é as veces, porén, un tanto decepcionante. nun primeiro momento pensei que os hoax eran como un colofón ao relato anterior pero deseguida me decatei que non. logo, deberían introducir o tema do seguinte? tampouco. non acabo de ver a conexion cos relatos nin a orde interior dos hoax. ao mellor cómpreme facer unha lectura máis atenta.

    aínda non teño moi claro se me gusta ou non a visión negativa que percorre todo o libro e que xa queda patente desde a paxina incial con esas dedicatorias que semellan máis de mortos que de vivos e unha citas literarias tremebundas: ” a felicidade consiste en vivir sentindo o menos posible que os seres humanos en realidade estamos sós”. bueno, eu discrepo e pido, como facia silvio rodriguez nunha cancion, desculpas por ser feliz.

    para rematar lanzo unha pregunta ao aire: está fran alonso pasando a crise dos 50? eu ainda non cheguei a eles pero se é así, virgencita virgencita, deixame como estou!

    • Ben, vou intentar ser máis breve, que se cadra abúrrovos con tanto discurso. Con respecto ao do paralelismo que comentas, efectivamente, os hoax tamén establecen un paralelismo (que se toca, que conecta, no que existe intersección, polo que en realidade é un falso paralelismo) entre a sociedade real e a sociedade virtual. Hoxe por hoxe, vivimos unha sociedade absolutamente virtualizada e, desde logo, cada vez máis dixital; en verdade, vivimos unha especie de realidade virtual que case é tan tanxible como a realidade física. Por exemplo, a crise financeira que padecemos produciuse porque determinados individuos xogaron con valores intanxibles grazas ás novas tecnoloxías. Non producían riqueza, só especulaban co invisible. Iso só é posible nunha sociedade virtual e dixital como a nosa. E, agora, un exemplo máis doméstico. Hai uns días, a miña filla lesionouse esquiando. A verdade é que a miña filla non sabe esquiar nin foi a unha estación de esquí, pero non estou mentindo. Estaba xogando a Wii (non sei se tedes a experiencia de xogar coa Wii) e cando tiña que saltar cos esquís ao final dunha rampa que aparecía na pantalla, ela deu un chimpo tan grande que caeu de xeonllos no chan do salón, fronte ao televisor, e lesionouse. Iso é unha irrupción brutal do virtual no real. Realmente brutal. Como escritor, interésame moitísimo. É unha nova realidade que a min, como escritor, me parece apaixonante. É dicir, vivimos nun mundo en que o real e o virtual se entrecruzan ata confundirse. Os hoax establecen un paralelismo pero tamén se integran para representar esa confusión. Pero creo que xa falei bastante dos hoax, así que remato; en todo caso, podemos volver máis adiante sobre eles.

      En canto a equiparación entre os hoax e a veciñanza, á marxe das consideracións que fas de se son o mesmo ruído ou non, creo que a equiparación se establece, sobre todo, porque en ambos casos as relacións humanas están mediatizadas. No ámbito dixital, as relacións humanas están mediatizadas pola distancia, pola pantalla, polo ordenador, pola canle. E as relacións de veciñanza tampouco son directas, porque hoxe descoñecemos quen son a maior parte dos nosos veciños: as relacións establécense a través da percepción dos ruídos, da vista, do intercambio puntual, e están mediatizadas polas paredes, pola superficialidade, pola vertixe e a presa e, sobre todo, pola apariencia.

      En canto ás dedicatorias, en realidade non teñen nada que ver co contido do libro e é a única cousa que afecta directamente ao autor (nesta caso a min). O resto da obra, non.

      As citas, evidentemente, son outra cousa. O caso de Sergi Pámies é un autor que sigo hai moitos anos (como a Quim Monzó) e é un narrador divertido, desmitificador, ben humorado. Mónica Alonso é unha artista plástica que coincide comigo desde unha disciplina artística diferente na súa perpcepción da veciñanza como metáfora da vida. Logo, hai dúas autoras xaponesas que quixen citar a conciencia polo interese que sempre me espertou esa literatura pola súa capacidade para autoanalizarse e intepretarse a través da xeración de narradores/as máis novos/as. A sociedade xaponesa é paradigma dunha civilización desenvolvida e, daquela, moi individualista, que é cara a onde camiñamos da man das novas tecnoloxías, sexa para ben ou para mal. E, finalmente, Kjell Askildsen é un narrador noruego ao que lle lin todos os seus libros que, baixo o meu punto de vista, son sensacionais. Só escribe relatos curtos e non llo recomendo a ninguén a quen non lle interesen as cousas duras, crúas, moi especialmente nunha sociedade socialmente tan distinta á nosa como é a nórdica, sobre todo no ámbito das relacións humanas. Os seus libros son descorazonadores pero maxistrais. Escribe sobre a soidade e a vellez.

      En calquera caso, a miña percepción, que se cadra non coincide coa vosa, é que o libro non está percorrido por unha visión negativa (por certo, eu tamén reivindico o meu dereito a ser feliz se é que sabemos exactamente en que consiste a felicidade) senón máis ben por un intento de analizar unha sociedade que é a nosa desde a perspectiva dos cambios que se están a producir nas relacións humanas. Tampouco direi que sexa un libro alegre, divertido ou humorístico porque non o é. E porque, para sacar conclusións ou provocar a reflexións preciso enfrontar os personaxes coa súa soidade e, sobre todo, coa súa identidade nun momento de cambios vertixinosos. Curiosamente, había moito máis humor en “Males de cabeza” con tocar un tema máis difícil.

      Ten razón Laura, que habería que determinar en que consiste a crise dos 50, pero, en calquera caso, estivese ou non estivese eu pasando esa tal crise, nada teño que ver eu, na miña vida persoal, co libro, excepto que son o seu autor. Unha cousa son os personaxes do libro, outra cousa é o narrador (que é a persoa e a perspectiva desde a que se narra e tampouco son eu), e outra cousa é o autor, que si son eu. Os meus personaxes poden pensar como queiran, ou como eu lle indique que pensen, pero iso non quere dicir que eu pense igual, viva igual ou me identifique con eles, loxicamente.
      É dicir, que este libro non é produto de ningunha crise senón dunha ollada ao meu redor, ao meu tempo, as cousas que observo que están a suceder á luz das sociedades urbanas e dos cambios tecnolóxicos. En calquera caso, cando un chega aos 50 anos (e aínda me queda ano e medio! he, he,:)), o que fai é mirar para atrás ou repensar a súa vida en función do tempo pasado e do que lle queda. A crise dos 50 debe ser, fundamentalmente, unha crise de tempo, do paso do tempo. E no meu libro o tempo non é o asunto, nin o tema, nin ten importancia ningunha. Por iso creo que nada ten que ver unha cousa coa outra.
      En fin, non conseguín ser breve!

  5. Laura di:

    Lourenzo; como de costume atopei moi interesante o teu comentario.
    Sí, eu vexo aí un paralelismo entre a sociedade virtual e a sociedade real. Porque bulos, contos, sempre os hubo. Hai unha especie de mecanismo polo cal, súbitamente, a xente empeza a falar de determinadas cousas, e iso, cando se mezcla coa superstición trasmítese coma unha gripe. Hai moitísimas lendas urbanas que son falsas, e que todos nós coñecemos. Eu sí vexo que algún dos hoax ten algo de relación coas narracións, pero non é sistemática. Porén, o que sí atopei interesante foi o feito de lelos todos xuntos, considerándoos case como un “fenómeno” que permite analizar un pouco a psicoloxía barata que late detrás deles. Coma o eterno “timo da estampita”, (o máis xusto de todos; O cazador cazado ;)), eses hoaxes (dise hoaxes?) que ofrecen trucos para birlar contraseñas alleas para en realidade birlarte a túa. Resumindo, “nada nuevo bajo el sol” na sociedade: estamos a vivir os mesmos bulos de toda a vida, e o único que cambia é o xeito de trasmisión.

    En cambio esto sí que non o vexo, Loren:

    “vén a ser o mesmo convivir con veciños que apenas coñeces que recibir mensaxes de descoñecidos, (que por riba son un bulo)? é o ruido dos veciños o mesmo que o ruido (ou molestia) dos hoax?”

    Home, non sei eu. Eu vexo unha diferencia grande aquí. Os hoax, se queres evitalos, o único que tes que facer é pechar a ventaniña do navegador e listo. Mentres que os veciños, cando non deixan pegar ollo, non deixan. Non hai cruz vermella que pechar. Os hoax podes non lelos, e borralos. Os veciños… Non. A vida virtual a a vida real, afortunadamente, distan moito de ser o mesmo. Paralelismos pode habelos, pero equivalencia non.

    Coincido contigo en que as citas iniciais me pareceron moi “apocalípticas”, xa me esquecía de comentar eso!

    Para contestar ao da crise dos 50 primeiro teño que enterarme a ver qué caracteriza “unha crise dos 50”. Non teño nen idea…

  6. Laura di:

    Lanzo unha pregunta sobre outra cousa que acabo de lembrar, que xa aparece nos tres primeiros relatos pero que a medida que avancedes o libro ides ver máis acentuada aínda.

    Que vos parece a incapacidade para resolver e afrontar situacións que amosan tódolos personaxes? É este un dos males do novo século? Ten relación coas novas tecnoloxías? Fannos as novas tecnoloxías máis independentes, ou menos? Que pensades?

    • Pois, se che son sincero, non sei se os personaxes mostran incapacidade para afrontar situacións. Non estou moi seguro diso, pero a túa visión non está mal, paréceme moi válida. Eu creo que máis ben teñen un problema de identidade, é dicir, un problema de atoparse a si mesmos e ubicarse no mundo que os rodea, porque, dalgún xeito, sínteno hostil, aínda que pertencen a el. É unha contradición como a do silencio (e xa volverei sobre iso, porque vexo que Lourenço non está de acordo), pero é así. O mundo nos últimos 70 anos cambiou moitísimo máis que ao longo dos anteriores 1.500 anos de historia e a velocidade das transformacións multiplicouse espectacularmente. Eu creo que por unha simple cuestión biolóxica e xenética, a constitución do ser humano aínda non foi capaz de de afacerse ás implicacións que todos os cambios conlevan para a humanidade. Vivimos vertixinosamente. Por iso habitamos unha sociedade que é nosa, á que pertencemos, pero que ao mesmo tempo nos é hostil. E por iso hoxe os problemas psicolóxicos teñen tantísima relevancia no ámbito da sanidade. Esa é a análise que eu intentei facer noutro libro anterior, que foi «Males de cabeza».

      En canto a pregunta de se as novas tecnoloxías nos fan máis ou menos independentes, e de paso tamén lle contesto a Lourenço, que defende que non, a miña resposta é «depende». En principio as novas tecnoloxías son boas porque van ligadas aos avances técnicos e científicos e eu creo nelas e úsoas desde hai moito tempo; intuín as súas potencialidades desde o primeiro momento (de feito, fun o primeiro escritor galego en ter un blog, a finais do 2003), pero creo que para que nos fagan máis libres é necesario darlles un uso axeitado. Todo nos pode facer libres ou escravizar dependendo do uso que lle deamos. Hai persoas enganchadas ás redes sociais que, realmente, non son libres. Hai persoas enganchadas aos videoxogos que, realmente, non son libres. Hai persoas que non saben empregar criticamente a rede que, realmente, non son libres. A web e as tecnoloxías poden ser tamén un instrumento de control social e persoal e, de feito, sono. Con fins políticos, con fins comerciais, con fins económicos, con fins ideolóxicos, a rede pode ser un potente instrumento de control. Danos google liberdade? Si, pero tamén censura o que non lle interesa. Danos Amazon liberdade? Si, porque eu agora merco libros en Francia que me chegan en tres días e que antes sería moi difícil conseguilos, pero a súa oferta, invisibilizando os libros non comerciais e potenciando algúns de escasa calidade literaria pero con moitas vendas é un xeito de censura. É a censura do mercado. Eu creo que a nivel empresarial as novas tecnoloxías supuxeron un instrumento de control e centralización moi importante. E, logo, está o control político e ideolóxico. As revolucións árabes foron posibles grazas ás redes sociais. A mobilización popular contra o goberno español logo do atentado islamista de Madrid foi posible grazas aos móbiles. Pero os móbiles, a xeolocalización e o noso historial de google son tamén poderosos instrumentos de control. Se, socialmente, conseguimos que a rede sexa un espazo de liberdade, a través do que a cidadanía poida expresarse libremente, as novas tecnoloxías farannos máis libre. Pero tamén pode suceder ao revés. Todo iestá aínda en xogo e vai depender de que sexamos capaces de defender a liberdade. O problema non son as tecnoloxías. É a conquista da soberanía cidadá e da liberdade.

  7. Olá!
    unha idea fica para min destacada sobre as demáis nestas primeiras páxinas de Ninguén: a incomunicación, tratada desde os máis diferentes puntos de vista. Estamos arrodeados de xente a moreas, mesmo viven a poucos metros de nós separados por estreitos tabiques, mais afastados en millóns de quilómetros no que ao plano comunicativo se refire.
    Cando os intrumentos que temos para comunicarnos pasan a ser inútiles, acabanse convertendo en ruído. O ruído pode ser molesto (como acontece en Veciños ou Estilo de Vida), pode ser cibernético (Hoax) ou pode ter o efecto dun narcótico que, aínda que saibamos o mal que nos fai, non podemos prescidir del (de novo Estilo de Vida).
    Mais ao final sentamos na solaina a contemplar a xente desde lonxe, creamos a nosa propia vaíña desde onde renacer de novo illados, e só as feridas cotiás nos manteñen conscientes da nosa propia existencia.
    Un saudo!

    • Ola Tone. Efectivamente, subliñas esa contradición tan característica do noso tempo: a incomucanción, estando rodeados de moreas de persoas. Estamos mellor comunicados ca nunca e esa é unha verdade innegable. Temos avións, coches, autoestradas, trens de alta velocidade (aquí aínda non chegaron, por certo), internet, teléfonos móbiles, redes sociais, correo electrónico, escáners, podemos levar 500 libros nun ebook (é o meu caso, por exemplo), etc. O acceso á información hoxe é sensacional (e resulta unha bendición pois recoñezo que facilita moitísimo o meu traballo como escritor). Pero, ao tempo, camiñamos cara a sociedades cada vez máis individualistas, que potencian a persoa e os usos exclusivos fronte á sociedade e os usos comunitarios. En certa medida, estamos perdendo o sentido de comunidade. As novas tencoloxía fomentan o individualismo (o meu móbil fronte ao teléfono da casa, o meu ebook fronte á biblioteca da casa, o ordenador persoal fronte ao televisor familiar, ou tamén o portatil e os televisores nos cuartos, a miña música con cascos fronte ao vello equipo de música familiar…). E en todos os ámbitos se ensalza, quizais incoscientemente, ese individualismo (na publicidade, na escola, na política, nos intereses comerciais…).
      Nesta circunstancia, na que o individuo é o centro do universo, a comunicación faise máis difícil porque se perde o hábito do común, do compartido. E, a maiores, a comunicación, como dixen anteriormente, está mediatizada. Non nos comunicamos só como se facía antes, coa palabra e observando a expresión do receptor, o seu sorriso ou o seu disgusto, sentindo a súa ollada, compartindo un espazo físico. A comunicación, cada vez máis, está mediatizada, sobre todo, pola distancia, e nas persoas non se ven.
      Cando a mirada non está polo medio, comunicámonos doutro xeito. Cando a tecnoloxía está polo medio relacionámonos doutro xeito (por exemplo, se imos a pé pola rúa nunca nos enfadariamos cun peón que se nos cruzase no camiño coa mesma intensidade que o facemos con outro condutor cando imos no coche, ou por iso na rede se fan tantos comentarios perversos realizados por anónimos). Coa veciñanza comunicámonos a través das paredes e partindo das apariencias; nas redes sociais comunicámonos a través da pantalla; co móbil non vemos as expresións das persoas. As relacións mediatizadas afastan, distancian, e iso créanos soidade, créanos incomunicación porque de repente falta o que tivemos ao longo de moitísimos séculos de historia: a calor do tacto, o recoñecemento visual da expresividade.
      Se a iso lle engadimos a tendencia, moito máis acusada nos máis países desenvolvidos (por iso é tan duro Kjell Askildsen, o escritor noruego), ao individualismo, á defensa radical do «eu», comprobamos que as circunstancias, a pesar do desenvolvemento das tecnoloxías, nos conducen á soidade, a esa soidade radical que en Xapón padecen xa incluso con esas persoas ás que denominan «hikikomori», que son seres que se pechan nas súas casas porque sinten fobia pola comunicación.

      • Primeiramente, moitas grazas por contestar a cada un dos nosos comentarios.
        Dicir que me pareceu moi interesante a reflexión de que cada vez semella que os “aparatos” que usamos para nos comunicar ao mesmo tempo nos afastan do que nos arrodea. Supoño que é máis interesante económicamente vender 5 móbiles ca un teléfono, ou 4 portátiles ca un televisor… como resultado diso, canto máis perto estamos de alguén que vive en California e a quen, por exemplo, podemos seguir tódolos días en twitter, máis afastados estamos da nosa familia, dos nosos amigos, etc.
        O feito de habitar nunha sociedade na que todos vivísemos coma os “hikikomori” que nomeas semella unha temíbel distopía, mais totalmente posíbel.
        Un saudo.

  8. lourenço di:

    Ben, acabo de ler os distintos comentarios sobre o libro e non acabo de concordar coa idea de que o tema central sexa a soidade (Gracia, xabicuco e Laura) ou a incomunciación (Tone Vacorinho) senón a incapacidade para convivir. Penso que era Aristóteles o que falaba do ser humano como un ser político, condenado a convivir en sociedade. Ben, parece que “Aristotles is dead. God bless feisbúk.”

    Sobre o primeiro relato, “Veciños”, dicir que nun principio identifiqueime a morrer co que lía e pensaba nos gilipollas que viven debaixo e que se negan a cumprir nada do que acordan os veciños e mesmo teñen un can que ouvea ata as dúas da madrugada. Pero a medida que lía e me metía no relato mudou a miña visión. Os meus veciños de abaixo son e sempre serán gilipollas mentres que ese final “pretty woman” do protagonista resultoume tan pastelero que me fixo proferir un “ummm, mal empezamos…”

    En canto ao estilo narrativo, recoñezo que me gustou pero, ao igual que a Laura, pareceume demasiado apurado, especialmente desde que o protagonista empezou a convivir coa nai dos dous fillos. A fin do relato é moi previsible (e non é o único relato no que pasa isto) e iso non me gusta.

    Sobre a pregunta de Laura “Que vos parece a incapacidade para resolver e afrontar situacións que amosan tódolos personaxes? É este un dos males do novo século? Ten relación coas novas tecnoloxías? Fannos as novas tecnoloxías máis independentes, ou menos?” Ben, eu non penso que sexa certo iso da incapacidade para afrontar os problemas. No 3º relato “Estilo de vida”, Sara, a protagonista, cambia de residencia ata catro veces e no 2º o protagonista sae da casa para coñecer á vella de enfronte. E no 1º o rapaz pasa de vivir só a ter parella en tan só dez escalóns. É certo que as novas tecnoloxías nos individualizan e nos aportan anonimato (aparente e falso) pero non acabo de ver o de que nos aporten máis independencia; eu diría que mesmo nos fan máis dependentes emocionalmente e socialmente. “Aristotle is back”

    • Ola Lourenço:
      Sobre o teu comentario, gustaríame responder a dúas cuestións, sobre todo.
      A primeira é a do tema central. Tone di que é a incomunicación e ti dis que é a incapacidade para convivir. Vale, pois eu, sen desbotar os vosos, que me parece que están ben, propoño un terceiro tema que é no que eu pensaba cando escribía: as relacións humanas. Para min, o tema do libro é o das relacións humanas á luz da sociedade urbana de principios do século XXI. Con «Ninguén», pretendía abordar as relacións humanas e espir as contradicións da sociedade urbana contemporánea e os seus paradoxos. Non se trata tanto de explorar a soidade dos individuos e as súas consecuencias nas persoas (isto é algo que está máis presente en «Males de cabeza«), senón, sobre todo, en poñer de relevo en como se comunican as persoas entre si nas sociedades post-industriais e como a irrupción das novas tecnoloxías nas nosas vidas supoñen un camiño acelerado cara un individualismo que se ve moi reforzado polos cambios.

      Estou seguro de que o principal cambio nas relacións humanas é que xa non se producen, necesariamente, nun ámbito de proximidade xeográfica. Nese sentido, é un cambio espacial: na sociedades precedentes as persoas relacionábanse en primeira (e ás veces única) instancia cos seus veciños e agora xa non é así. «Ninguén» aborda a percepción da veciñanza como un «corpo estraño», descoñecido, ás veces mesmo agresivo, sentido como alleo. No libro boto man da Comunidade de Veciños e do edificio como metáfora dese «novo mundo». E, por certo, tamén estamos sós porque habitualmente non coñecemos aos nosos propios veciños. Esa tamén é outra realidade.
      Daquela, para min o tema central do libro son as relacións humanas nas sociedades desenvolvidas como a nosa.

      A segunda cuestión é referida ao relato e ao final «pretty woman». Aí discrepo, porque un final «pretty woman» é un final hollywoodiano e a miña historia, feita en Hollywood, non acabaría así. Eu coincido totalmente co que di Anxo un pouco máis adiante, cando fala dun «relato circular«. Efectivamente, esa era a miña pretensión. Cun final «pretty woman» o veciño de abaixo iría a vivir coa veciña de arriba e acabaría así, felices e comendo perdices. Non obstante, a historia acaba como comezou: co problema que se volve a iniciar. Nun relato «pretty woman» nunca chegaría ese novo veciño de última hora a interrumpir a parella feliz. A tese da historia é a nosa homologación como persoas: tod@s padecemos o ruído pero tod@s o producimos tamén porque no tipo de sociedade que habitamos é inevitable. Evidentemente, hai persoas máis discretas e persoas máis desvergonzadas, pero a condición humana, no fondo, é condición humana. Xa que logo, quen estea libre de culpa, que tire a primeira pedra.

  9. lourenço di:

    por certo Laura, o da crise dos 50… é como o das meigas…
    pero o mellor que nolo explique Fran Alonso. (por que non poñer un teléfono de aludidos?)

  10. Eu xa me dei por aludido. Acabo de ler os comentarios e gústanme. Son moitos, así que como xa é moi tarde, que imos camiño da unha da madrugada e mañá teño que erguerme cedo, mañá á tarde comezo a comentar algunhas cousas. Grazas polo voso interese.

  11. Anxo di:

    Ola, eu fixen caso á coordinadora e polo de agora so lin ata a páxina 60. Chamáronme a atención as citas iniciais, e a que máis me gustou foi a que xa salientou lourenÇo, “A felicidade consiste en vivir sentindo o ménos posible que os seres humanos en realidade estamos nos sós” e estou bastante de acordo con esa cita, pode ser que esté de acordo pois ando metido nesa crise que saiu en comentarios anteriores, a crise dos 50.
    Dos hoax lidos non vin nada especial, o que máis gracia me fixo foi o remitente do 3º hoax “churrosaeito”. Para min os hoax fan a función de cambiar o chip dun relato a outro, como quen está probando e disfrutando de tomar distintos tipos de viños e entre unha clase e outro bebe auga para borrar o sabor do anterior e empezar de cero. Quen sería o 1º escritor que se lle ocurriu intercalar “algo” nun libro de relatos breves?.
    1.”Veciños” considero que o fundamental é o ruido que crea depresión, pero dubido que na realidade pase eso, máis ben penso que en casos como este, ca depresión se leva mal o ruido. Extrañoume que levando tan mal o ruido non buscara a conciencia outro piso máis silencioso (pero nese caso non teríamos relato), como por exemplo un ático ou unha casa. Gustoume o final cando lle peta na porta o novo veciño de abaixo para queixarse do ruido dos rapaces, no sentido de facer un relato circular, que volve ao principio. Eu en xeral nunca tiven problemas co ruido, exceptuando situacións moi concretas, por exemplo fin de curso do meu 1º ano na universidade, e nas vacacións do verán pasado ronquidos á noite, foi a 1ª vez na miña vida que merquei tapóns para non oir.
    2. “Home Vello e Muller Vella”, chamoume a atención ver varias veces a palabra “ninguen”, título do libro, polo que levo lido non sei fixo a conto de que ven ese título pero me imaxino que se referirá á soedade e incomunicación (xa o comentachedes anteriormente). Gustoume como prantexou a vida do vello e o seu entorno. Chocoume que ao principio do relato se dixera que o vello esquecera os berros dos nenos, en cambio tiña a televisión prendida día e noite, pero nunca a vía, so a deixaba estar a medio volume, para percibir que no mundo había outras voces, ademáis da súa.
    3.”Estilo de vida” foi o relato que máis me gustou polo de agora, gustoume a descrición da comunidade. Neste caso o ruido e o tipo de vida, no caso de Sara parece que pesa máis o cambio de vida que non o ruido (ao contrario que o protagonista do 1º relato) implicou irse para unha casa.
    Chamoume a atención que a experiencia de Sara nas mudanzas lle ensinara a non acumular, eu tiña bastante hábito de acumular, pero agora teño menos, crise dos 50?.
    Tamén saliento o cambio do rural que atopou Sara, do rural da súa infancia ao rural actual e o certo aillamente que lle produciu irse da cidade ao rural.
    O silencio denso a intranquilizaba en cambio no seguinte párrafo dicía que o silencio alí tampouco era posible (fin da páxina 51 e inicio da 52), como se compatibiliza eso?, me imaxino que ao estar mal pasan esas cousas.
    En pouco tempo Sara mercou 2 casas, vendeu 1 piso e 1 casa e puxo anuncio para vender adosado e mercar ático. Ata que punto influe o medio no que se vive para ser feliz?, creo que o medio influe, pero quen ten as cousas claras é feliz en calquera sitio, na cidade, no campo, …
    Saúdos e ata pronto
    Anxo

    • Ola Anxo:
      A min tamén é unha cita que me gusta, a da felicidade. Loxicamente, se nos sentimos sós é máis difícil que nos sintamos felices, creo. En calquera caso, vese que as persoas somos moi diferentes e o que nos gusta a unhas persoas non nos gusta a outras.
      Con respecto ao de intercalar outro tipo de materiais nos libros de relatos, é unha estrutura que eu xa levei a cabo en “Males de cabeza”, que ten unha finalidade concreta e que ademais fragmenta o libro e dilúe o xénero. De feito, moitos críticos, con respecto a Ninguén, falaron de “novela” e outros de “libro de relatos”.
      Por certo, por se alguén está interesado/a en ler algunha crítica sobre “Ninguén”, aquí vai un enlace ás principais:

      https://sites.google.com/site/cabrafanada/home/criticas/ninguen

      No meu libro “Cemiterio de elefantes”, que se cadra é o meu libro máis «amable», as distintas historias, que non teñen relación aparente excepto o tema (é sobre a noite), van sucedéndose introducidas pola hora en que comezan. Non hai títulos, hai horas: 12:00 A, 01:00 AM, 02:00 AM… e así ata as 08:00 AM; é dicir, desde que a noite comeza ata que remata. Tamén é un tipo de estrutura, con algunhas conexións moi evidentes entre as distintas historias, que transgrede e dilúe os xéneros.

      Con respecto ás túas dúbidas de que o ruído provoque depresión, eu creo que non é o habitual, loxicamente, e as persoas soportamos os ruídos con maior ou menor paciencia, pero tamén coñecín algunhas persoas (en concreto algún amigo moi achegado) verdadeiramente obsesionadas polos ruídos, tanto que chegaban a condicionar a súa vida, o seu humor, o seu estado nervioso, etc.

      Evidentemente, ti tiveches moita sorte se non tiveches problemas co ruído, pero en xeral os edificios non están precisamente insonorizados. Por exemplo, o caso que se conta en “Estilo de vida”, dos veciños que fan toda a vida no patio de luces, é real e sucede (eu vino cos meus propios ollos) no edificio onde viven uns bos amigos meus en Barcelona. É unha cousa simpática, pero tamén exasperante para quen ten que soportala. Eu escribín unha novela breve titulada “Silencio” (está esgotada e só pode atoparse en bibliotecas), a causa dun «ruído». Nel conto a historia dun xornalista galego que vive en Madrid e que, por unha serie de casualidades, comeza a investigar a vida duns estraños veciños seus. Cal foi o ruído que me fixo escribilo? Cóntovolo. Pois, hai bastantes anos, volvía eu dunha viaxe por África e fixen escala en Madrid antes de regresar a Vigo. Daquela, meu irmán tiña na rúa Hermosilla un piso de estudante, con outros compañeiros, e fun onda el. Era un piso vello, totalmente interior, cunha única ventá (que daba ao burato do ascensor!) Eu estaba tan esgotado da viaxe e tan falto de sono que durmín toda a mañá e parte da tarde. Pouco a pouco, foime espertando o ruído do teléfono, porque soaba e soaba sen que ninguén o collese, así que supuxen que non había ninguén na casa. Levanteime para coller o teléfono (efectivamente, non había ninguén na casa e deixáranme só mentres durmía) e cando cheguei onda o teléfono (aínda non existían os móbiles) decateime de que non era o teléfono deles, senón que era o dos veciños. Pero soaba coma se fose o deles. A partir desa anécdota, escribín «Silencio».

      Con respecto ao relato “Home Vello e Muller Vella”, non era consciente da repetición da palabra «Ninguén»; non foi algo premeditado. Pero se ti o ves, algo quererá dicir! «Ninguén» é o título dunha das historias do libro e ademais é o título dun poema do último poemario que publiquei, moi recentemente (hai 20 días, máis ou menos, aínda que foi escrito hai tres anos), titulado “Transición”. A maiores, a palabra “ninguén” evócame un verso de Méndez Ferrín que di (cito de memoria) algo así como “pero non hai ninguén para escoitarme”.

      A contradición que expresas entre que o vello esquecese os berros dos nenos e tivese a televisión prendida, a verdade é que che agradezo o comentario, porque non reparara niso. Sempre se podería pensar que na televisión tampouco había nenos! De todos os xeitos, eu penso na pantalla como un acompañamento, como algo estático (para fuxir do silencio!), como se fai nos bares, que ás veces está prendida facendo ruído sen que ninguén lle faga caso nin mire para ela). No meu libro “Balada solitaria” un verso di: “o televisor case sempre olla para min, mudo”. Nese caso non ten voz, pero moitas veces o televisor ten voz e é coma se non a tivese, porque non a oímos (escoitámola pero non a oímos).

      E aquí entro xa non tema do silencio. Quería explicar esa aparente contradicción da que falas, cando se afirma que o silencio denso a intranquilizaba e no parágrafo seguinte se di que o silencio alí tampouco era posible. Tamén ten que ver co comentario onde Lourenço se estraña de que a protagonista lle teña medo ao silencio. Evidentemente, hai que clarificar de que falamos cando falamos de “ruído” e de “silencio”. A ninguén lle agrada (e ninguén bota de menos, nin lle ten medo) os berros dun veciño, a trade coa que clava unha punta na parede, o pitido dun coche, etc). Eses ruídos molestan, nos botamos de menos ruídos concretos.
      Non obstante, estamos tan afeitos ao ruído que hoxe por hoxe o silencio nos desconcerta. Nunca vos atopaste nunha situación onde un silencio vos pareceu «estraño», por excesivo? O silencio hoxe prodúcenos estrañamento, porque estamos tan habituados ao ruído que cando falta de forma notable nos desconcerta. Pero o que nos desconcerta é a falta de ruído, entendido como un concepto global; non un ruído concreto.
      Por exemplo, as persoas maiores que viven nos pisos nas cidades queren escoitar ruídos. Síntense impedidas, desvalidas, e o ruído acompáñaas. E moita xente pon a radio, non para informarse, non para escoitar música, senón simplemente para sentirse acompañado. Eu vivo no rural (e non penso facer como Sara, vou quedar aquí), pero tamén habito a cultura do ruído. Creo que en toda a miña vida a maior experiencia de silencio que vivín foi nalgunha das viaxes que fixen ao deserto do Sáhara. Lembro unha noite, viaxando nun todoterreo con saharauís, polo medio da hamada, atravesando a area co vehículo, e orientándose polas estrelas (eles, naturalmente) en que detiveron o coche e apagaron o motor para fumar. Alí non había nada. Só area, un ceo esmagador, e SILENCIO. Un silencio brutal. Nunca máis volvín vivir aquilo. Somos produto dunha civilización ruidosa, que exterminou o silencio, por iso o silencio nos incomoda (¿por que nos sentimos incómodos nunha conversa cando non hai nada que dicir?), nos molesta, nos produce estrañamento. O silencio desconcértanos e… si, creo que tamén nos asusta, nos mete medo. Pero entendido no seu conxunto, de xeito global. Que o veciño non grite é simplemente unha bendición!

      • Laura di:

        Carai! Esto sí que é unha resposta, e compráceme decir que eu entendín o que querías expresar con eso de “medo ao silencio”, e coincido plenamente.

        Lémbrame esto á malinterpretada e controvertida obra de John Cage, 4’33”, que non é senón un homenaxe a ese ruído latente que é parte de nós. A obra non é máis que o ruído ambiente, inevitábel, ese que provén do feito de habitar. Nun auditorio, que en teoría é onde a xente tería que estar máis calada… que sucede se os instrumentos de repente non sonan? Que empeza a haber ruído, cada vez máis intenso. Escoitas, escoitas cada vez máis : a señora que se remexe no asento, a tose do fulano da última fila, alguén que abre un bolso, un suspiro, … de repente non hai senón ruído, que polas circunstancias comeza a ser escoitado, e polo tanto, consciente.

        Efectivamente, non estamos acostumados ao silencio total. Eu, ao runrún do ordenador+ ruido do tráfico+ tictac do reloxo+ neveira funcionando estou tan afeita que iso é xa para min o prácido silencio. Non tele, non berros nin golpes estridentes = paz. Este tipo de “silencio” é desexable.

        Din que cando un se atopa nunha situación de silencio total , aos pocos minutos comeza a escoitar os latidos do corazón, e nunhas poucas horas, chega a discernir o fluir do seu propio sangue correndo polas veas. Eu non sei se esto é certo, ou é un hoax máis. Non o sei… só o escoitei nalgures.

        O que sí sei é que realmente non me gustaría estar exposta a tal silencio, abofé. De ningún xeito. De feito, Fran, teño que decir que -vou violar unha regla deste foro e referirme ao relato titulado Ninguén-. Conseguiu arrepiarme de medo. Pero MEDO de verdade, do auténtico. Monstros e tal, eso non me mete medo. O silencio… rotundamente, sí.

  12. lourenço di:

    Ben, acabo de reler os comentarios verquidos ata agora. relambome de pracer por escoitar a fran alonso. espero moito de el (en consonancia co relato “Comunidade literaria”)

    “Home Vello e Muller Vella”. Mentres lía o relato pensaba no mito de Ulises e Penélope. Logo decateime de que non podía ser pois Penélope desfacía pola noite o que tecía polo día. Pero aínda así quedoume a idea prendida no meu maxín.

    O inicio do relato parece moi propio da literatura oral: “Nunca cho contou ninguén, sabémolo. Sucedeu hai mitos anos,…” Que ben, un conto!!! Pero non é un conto infantil, senón gore: un home que se automutila, puaj, que noxo!! e despois de páxina e media, cambio de tercio: “chico conoce a chica, se enamora y…”

    Encantoume ese contraste entre dentro (el) e fóra (ela). El que se nega a sair da casa e ela que nunca entra nela. A inquedanza del e a serenidade dela. Ata que se produce a mutación final: el vese impelido a salvar a sua bela doncela (CO MESMO COITELO CO QUE CORTABA NAS MANS!!!!). A crisáldia convertida en bolboreta. Mais non era ela a crisálida senón el. Pero, quen é el: o vello ou o neno saído de dentro da rede tecida (que ao final resulta ser unha nena)? Os dous?

    E o colofón é o parágrafo final. Superdesconcertante! Tiven que lelo ata catro veces!!!! pois non entendía nada: é a nai a que conta o conto de por que a rapaza naceu coas mans riscadas (lembrade o inicio: “Sabémolo” e non “Seino”? cantos anos ten esa rapaza de mans riscadas?

    Gustoume moito este relato. Unha vez lido pensas en pelis como A ventana indiscreta ou 2001, Odisea no espazo. Tamén é moi distinto ao resto dos relatos. Aquí o ruído e as molestias que poden causar os veciños quedan nun segundo plano. Penso que Fran Alonso o intercalou entre o primeiro e o terceiro para rachar coa semellanza entre estes dous últimos. Escoller o tema de tecer como metáfora da vida e do tempo non é moi orixinal pero a min gustoume.

    • Como de «Home Vello e Muller Vella» xa falei, só matizar que a acción de tecer da muller non está pensada como unha metáfora da vida senón como unha metáfora da morte. O verme tece para pecharse e logo saír, poñer ovos e morrer. A Muller Vella tece a súa propia desaparición.

  13. Laura di:

    Todos nacemos coas mans riscadas…non? Esas liñas das mans, os contos vellos sempre pretender darlle explicación a este tipo de cousiñas. Non me agradou tampouco o tema da automutilación.

    En canto ao que comentabas (Lourenço) previamente:


    Ben, eu non penso que sexa certo iso da incapacidade para afrontar os problemas. (…) e no 2º o protagonista sae da casa para coñecer á vella de enfronte.

    Vaia! Fantástico! Despois de levar toda a vida sen facer nada senón raxar as mans, finalmente consegue saír de casa. Bonita solución é esa! Tarde piamos, diría eu. En canto a ela… qué clase de decisión ela toma? Rematar a súa labor?

  14. lourenço di:

    Vaia oh! hoxe quería comentar o terceiro relato “Estilo de Vida” pero acabo de ler as respostas de Fran Alonso e agora non sei se comentar o relato (Ui!, perdón! a historia) ou as respostas. Que vaia por diante que gocei máis destas últimas que deste terceira historia.

    A protagonista, Sara, busca o seu sitio na sociedade consonte o seu estilo de vida. Escaquéase todo o que pode das xuntas de propietarios por aburridas e pouco produtivas. Para ela son sempre a mesma historia: os mesmos veciños, as mesmas queixas, os mesmos problemas. Eso mesmo practico eu. Un xuntanza que debería ventilarse nunha hora alongase máis de dúas e nunca se chega a unha solución. Que coñazo!!!

    O malestar de Sara non se circunscribe só ao ruído do seu vecindario. Na páx. 44 (Fran Alonso dixit) di que tamén lle molesta o ruído da sociedade: “o ruído como categoría absoluta”. Encántame iso de “categoría absoluta”. Ese é o punto de partida. A partir de aí, Sara foxe. Procura novos hábitats máis idílicos pero ningún deles lle acae ben. Nun primeiro momento busca illarse do “mundanal ruído” pero axiña descobre que é imposible e que ademais non pode conectarse a internet. Que grande contradición, non? Queres estar monacalmente enclaustrada pero con acceso a internet. Progresivamente vai buscando novas paraxes cada vez máis humanizadas. Eses novos entornos provocan nela novos e desacougantes temores ou lembranzas que provocan unha nova fuxida. Un dos terrores maiores é o silencio. Algo que para ela era imprescindible vólvese na súa contra: “parecía un paradoxo, pero ela, unha muller urbana, que fuxía do estrés, estaba a descubrir que o silencio lle producía desconcerto, estrañeza e … medo!” (páx. 51-52)

    Medo ao silencio!!!

    Manda truco!!!!

    Ben, iso xa o apuntou Fran Alonso máis arriba. O medo ao silencio é o tema central do relato. A tese de que se somos urbanitas temos que saber lidiar co ruído, (ou a contaminación acústica, vaia eufemismo!!!) dos demais non me convence. A fran Alonso, que tanto gosta de paradoxos cantaríalle aquela canción “The Sound of Silence”. O ruído non fai que quen o provoque se faga visible e cree unha barreira física. O ruído o que provoca é malestar. E que Sara vovla á cidade convnecida de que o seu ámbito é un bloque de pisos con máis veciños que molestan porque lles sae gratis ou de balde non me parece a solución adecuada. Dos tres relatos lidos nesta parte este paréceme o máis previsible en canto argumentación e o máis pobre en canto desenvolvemento narrativo. En fin, que se por min fose, eu o quitaría.

    Dos dous anteriores, gustei moito do segundo “Home Vello e Muller Vella”. A atmosfera desacougante está xenialmente conseguida. Aínda que o paráframo final… teño querecoñecelo… custoume entendelo.

    O primeiro relato é o máis capcioso pois consegue con el poñer ao leitor da súa parte. Pareceume un pouco precipitado no seu desenvolvemento pero tamén gocei del.

    Os hoax, tal e como Fran Alonso os explica, xa me convencen máis. Aínda sen a súa explicación parécenme un xeito novedoso de contar unha historia. Cando remate o libro, lereino dun tirón.

    Finalmente, dicirlle a Fran Alonso que saquei o tema da crise dos 50 cun pouco de mala ostia. Só para botar un pouco de sal nas feridas (=as historias). Nada persoal. Gustoume a súa resposta. E sei que os bos escritores deixan que os seus personaxes flúan e cobren vida propia, sen os ferrollos dun deus tirano.

    • Tes o meu perdón, Lourenço, por dicir “relato”. Concedido o perdón polo pecado concebido.
      E tes razón, é unha contradición que queiramos illarnos do ruído pero ter conexión á Internet. Pero é que somos así. Non podemos renunciar ao bo que temos, ao que somos, pero ao tempo precisamos atoparnos, identificarnos, saber que somos e que queremos. Iso, na vida, é unha das cousas máis difíciles. Que lle pedimos a vida?
      Do silencio e o ruído xa volvín falar no final da resposta ao cometario de Anxo. Esa é a miña visión. En canto á música, Simon e Garfunkel non están nada mal, sempre me gustaron, pero prefiro Extremoduro, por exemplo. Son musicalmente ecléctico pero bastante ruídoso! E, para música do silencio, gústanme Ismael Lo ou Lokua Kanza (África é o berce da música contemporánea).

      En todo caso, para min, o tema central da historia non é o medo ao silencio. O tema central do relato é a cultura urbana e a súa universalización, a súa homologación. A comunicación e a globalización uniformizou a xeografía dos países desenvolvidos de tal xeito que xa non existe cultura rural ou está en vías de extinción. Vou empregar unha explicación que dei noutro contexto:

      “En «Estilo de vida» eu tamén trato de facer unha reflexión en torno á homologación que supoñen os xeitos e formas de vida, as crenzas, os hábitos e o ocio tanto para o mundo rural como para o mundo urbano. Nese sentido, creo que en Europa e nos países desenvolvidos (non aínda nos países pobres, como pode verse no meu libro “Cartas de amor”) a cultura rural está, na práctica, homologada coa cultura urbana, tal e como a entendíamos tradicionalmente, e a cultura rural é un concepto en vías de desaparición que pertence a un pasado que xa non existe. O poder, a cultura, as modas, os estilos, a economía… flúen desde a cidade cara o rural, uniformizando todo coa súa forza e a súa capacidade de absorción. Un exemplo claro: se fose ao revés, a lingua galega, por exemplo, sería hoxe unha lingua de poder, prestixiosa, dada a súa distribución socioxeográfica”.

      O feito de que o relato sexa máis ou menos previsible, creo que depende das persoas. Unhas persoas atopan previsibles determinadas historias e outras atopan previsibles outras diferentes. Hai unha historia, contra o final, á que non chegastes, moito máis previsible. Pero eu xa sabía que era previsible cano a escribín. E quería que fose así. Porque ás veces os escritores pretendemos soprender co final, pero outras veces non. Noutras historias, o importante non é o final senón o desenvolvemento, a caracterización, a identificación, a análise, etc.

      Con respecto a que che custase entender o parágrafo final, eu non lle daría ningunha importancia. Eu creo profundamente na independencia e na capacidade do/a lector/a para analizar e sacar as súas propias conclusións, que non teñen por que se coincidentes coas do autor nin coas doutros/as lectores/as. Xa que logo, o importante é o que a ti che suxira, sen que te obsesiones por entender o autor. As persoas reaccionamos de xeito diferente ante un mesmo libro ou ante unha mesma historia porque temos unha experiencia vital diferente, porque temos unha experiencia lectora diferente ou porque nos atopamos en determinado momento da nosa vida. É lóxico. O importante é gozar coa lectura. Ou, cando menos, sacarlle proveito, que nos fagan reflexionar.

  15. Laura di:

    Bueno, teño que decir que estou abraiada coa participación de Fran Alonso. Que conteste a cada un de nós persoalmente e con tanto detalle resúltame un xesto increíblemente xeneroso. Moitísimas grazas de corazón, Fran. Xestos coma este falan moito dunha persoa. Aparte diso, os teus excelentes comentarios enriquecen moitísimo a miña perspectiva da novela.
    Abrumador, de veras.

    • Anxo di:

      Coincido co comentado con Laura, moitas grazas Fran por respostar e comentar con tanto detalle sobre o teu libro.
      Levo anos participando en clubs de lectura virtuais e é a primeira vez que se da a participación do escritor nos comentarios do libro, parabéns tamén para quen contactou con Fran e posibilitou que esté por aqui.
      Saúdos

    • Moitas grazas, Laura.

  16. lourenço di:

    onte recibin de duas persoas distintas o mesmo email:

    En tres días, la mayoría de las personas de este país tendrán este mensaje. Esta es una idea que realmente debe ser considerada y repasada para el Pueblo.

    Ley de Reforma del Congreso de 2011 (enmienda de la Constitución de España)

    1. El diputado será asalariado solamente durante su mandato. Y no tendrá jubilación proveniente solamente por el mandato.
    2. El diputado contribuirá a la Seguridad Social. Todo el mundo (pasado, presente y futuro) actualmente el fondo de jubilación del Congreso pasará al régimen vigente de la Seguridad Social inmediatamente. El diputado participará de los beneficios dentro del régimen de la Seguridad Social exactamente como todos los demás ciudadanos. El fondo de jubilación no puede ser usado para ninguna otra finalidad.
    3. El diputado debe pagar su plan de jubilación, como todos los españoles.
    4. El diputado dejará de votar su propio aumento de salario.
    5. El diputado dejará su seguro actual de salud y participará del mismo sistema de salud que los demás ciudadanos españoles
    6 El diputado debe igualmente cumplir las mismas leyes que el resto de los españoles
    7. Servir en el Congreso es un honor, no una carrera. Los diputados deben cumplir sus mandatos (no más de 2 legislaturas), después irse a casa y buscar empleo.

    Si cada persona pasa este mensaje a un mínimo de veinte personas, en tres días la mayoría de los españoles recibirán este mensaje.
    La hora para esta enmienda a la Constitución es AHORA.
    ES ASÍ COMO PUEDES ARREGLAR EL CONGRESO DE LOS DIPUTADOS.
    Si estás de acuerdo con lo expuesto, reenvía. Si no, bórralo.
    Tú eres uno de mis 20 contactos. Por favor, mantén este mensaje CIRCULANDO

    Alguen máis o recibiu? é un hoax? ou unha reivindicación popular?

  17. Creo que o recibín, pero, como me pasa cando ando moi liado, debín borralo en canto me chegou e non cheguei a lelo. Non é exactamente un hoax, porque non hai bulo, non hai mentira. É o que se chama un correo viral que sae dunha petición en liña:
    http://actuable.es/peticiones/ley-reforma-del-congreso-2011-enmienda-la-constitucion
    Ten vocación viral, solicita reenvío e asegura que en tres días chegará á maioría da poboación (iso si que é falso), pero podo demais só é un correo viral de denuncia social, non un hoax, aínda que comparta algunhas características cos hoax.

  18. Laura di:

    Con esta novela, adquirín unha nova dimensión deste curioso fenómeno.

    ATENCION!

    Petición derogación Ley/15/97‏

    LO QUE HA TARDADO 30 AÑOS EN CONSEGUIRSE LO VAN A BARRER DE UN PLUMAZO.

    ES TREMENDO LO QUE ESTÁN EMPEZANDO A HACER. LA QUE NOS ESPERA:

    La Comunidad de Madrid ha propuesto hace escasamente 3 semanas a las constructoras que construyeron los últimos hospitales que se queden con la explotación de los mismos durante 30 años a cambio de no pagarles la obra. Están vendiendo NUESTROS HOSPITALES PÚBLICOS a DRAGADOS, SACYR, CONSTRUCTORA HISPÁNICA, ETC

    Tómate 1 minuto para firmar la solicitud de derogación de la Ley /15/97 que permite la privatización de la Sanidad pública. Entre todos aportemos lo que podamos para frenar este despropósito en el que se están convirtiendo nuestros servicios públicos.

    Además el gobierno de Esperanza Aguirre ha iniciado la privatización de la Atención Primaria , existiendo centros de salud que ya tienen algunas plantas privadas, con consultas privadas y médicos contratados de manera privada!!

    En 2 o 3 años el sistema nacional de salud no será más que un conglomerado de empresas privadas, que dejarán de pautar ciertos tratamientos o no realizarán intervenciones quirúrgicas si el gasto no les conviene.

    Este hecho se está constatando ya en el Hospital del Sureste, donde a enfermos con un tratamiento caro se les está negando el mismo.
    Los nuevos hospitales están funcionando con el mínimo de personal,repercutiendo en la calidad de los cuidados y poniendo en peligro la vida de los pacientes.

    Firma: http://www.casmadrid.org/includes/firmas_ley_1597.html
    Te pido que lo envíes al mayor número de contactos posibles.
    Además puedes descargarte la hoja de firmas en la misma página.

    Acuérdate de mandar, o reenviar, tus correos con CCO(Con Copia Oculta)

  19. Anxo di:

    Ola, xa que sairon varias referencias de música nos comentarios, poño enlaces ao respecto por se a alguen lle apetece escoitar, poden facer de banda sonora deste blogue.
    Sound of silence (Simon e Garfunkel) http://www.youtube.com/watch?v=9hUy9ePyo6Q
    Jonh Cage 4´33″ http://www.youtube.com/watch?v=hUJagb7hL0E
    Un artigo sobre esa composición http://www.uclm.es/artesonoro/olobo3/fetterman/variaciones.html
    Páxina web de Extremoduro, onde se pode escoitar algo deles http://extremoduro.com/
    Ismael Lo http://www.youtube.com/watch?v=kkH7lYHjaX0
    Lokua Kanza http://www.youtube.com/watch?v=W7fmu8xnQ2k
    Saúdos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s